ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਲੌਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਧਾਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ—ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਵੀ ਝੂਠੀ ਹੈ।” ਇਹ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਨਾ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਉੱਗਦੀ ਤੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅੱਗ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜੀ। ਫਿਰ, ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨੌ ਪੜਾਅ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਗਰਭ ਧਾਰਣ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ, ਜਨਮ, ਬਚਪਨ, ਲੜਕਪਨ, ਜਵਾਨੀ, ਪੱਕਾਪਣ, ਬੁਢਾਪਾ ਅਤੇ ਮੌਤ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ, ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਬਣਦੇ ਜਾਂ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਤੋਂ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੀਜ ਤੇ ਫਲ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਕਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਭੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਤਵ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ, ਰਜਸ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਤਮਸ ਨਾਲ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਯੋਨੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ—even ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋਵੇ—ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਿਣ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਵੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਵੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਓਹੀ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਧਵ ਜੀ, ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ 'ਚ ਨਾ ਫਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੰਦਰੀਆਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮੋਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭਟਕਣ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਤੇ ਇਸ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝੋ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਮਾੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਗਲਤ ਬੋਲੀਆਂ ਜਾਵਣ, ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਈਰਖਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉੱਤੇ ਥੂਕਿਆ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਵੇ—even ਐਸੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹਾਲਤਾਂ 'ਚ ਵੀ ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਤਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਧਵ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਵਚਨ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਾਂ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਅਣਸਹਿਣਯੋਗ ਅਤਿਕ੍ਰਮਣ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਗਤ ਆਤਮਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਸਤੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਉਹੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।” ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਤੇ ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿੱਚ, ਗਉਆਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿ਷ਵਕਸੇਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਮ ਰਾਹੀਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਭੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਕਿ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭਗਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਸਤੇ, ਸਨੇਹੀ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, “ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਅੰਗੀਰਸ ਯੱਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਗੋਪੋ, ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਚੌਲ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਮੰਗੋ, ਤੇ ਮੇਰਾ, ਰਾਮ ਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਮੰਗੋ।” ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੋਪ ਗਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀਓ, ਸੁਣੋ! ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ। ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗੋਪ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾਵੋ, ਰਾਮ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਗੋਆਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਭੁੱਖੇ ਹਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਭੋਜਨ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੌਲ ਦੇ ਦਿਓ। ਹੇ ਮਹਾਨੋ, ਜਾਨੋ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਪਸ਼ੁ-ਯਾਗ ਜਾਂ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਰਹੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦীক্ষਿਤ ਲਈ ਵੀ, ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” ਪਰ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਸੁਆਰਥਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ, ਕਈ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿਚ ਰੁੱਤੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗੂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨ ਸੁਣਿਆ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਜਗਤ ਦਾ ਸਾਰ, ਸਮਾਂ, ਸਮੱਗਰੀ, ਮੰਤਰ, ਰੀਤ, ਯਾਜਕ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤਾ, ਯਜਮਾਨ, ਯੱਗ ਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਪਰ, ਉਹ ਅਸਲਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝਦੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ 'ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ', ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਕਿਹਾ ਕਿ 'ਨਾ ਦੇਵੋ'। ਗੋਪ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਰਤ ਆਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੱਸੇ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿ ਸਾਂਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਆਏ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਮਨੋਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਗੀਆਂ।” ਗੋਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਘਰਾਂ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਿਆਂ ਤੇ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀਓ, ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗੋਪ, ਗੋਆਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਰਾਮ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹਨ, ਭੁੱਖੇ ਹਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ।” ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਮਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵੱਲ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ, ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਭਰਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਮੁਨਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਨਵੇਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਗਈ ਵਨ-ਵਾਟੀ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ, ਬੜੇ ਭਰਾ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।