ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲੌਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਨਿਯਤ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੀਪਕ ਨੂੰ ਲੌ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਨਦੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਦਮੀ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਹਿਣਾ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਦਾ ਜੀਉਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਉੱਠਦੀ ਤੇ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਭ-ਆਵਸਥਾ, ਜਨਮ, ਬਚਪਨ, ਲੜਕਪਨ, ਜਵਾਨੀ, ਪੱਕੀ ਉਮਰ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ—ਇਹ ਨੌਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੀਆਂ-ਹੇਠੀਆਂ ਦੇਹਾਂ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਦੇ ਛੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਦਾ ਆਉਣਾ ਜਾਂ ਜਾਣਾ ਅੰਦੇਸ਼ਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਦੇ ਬੀਜ ਤੇ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਗਵਾਹ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਤਗੁਣ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਰਜੋਗੁਣ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਨਾਲ ਪਿਸ਼ਾਚ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਜੀਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਿਣ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਹਿਲਦੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਘੁੰਮਦੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੇ ਕਲਪਿਤ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਝੂਠੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਦੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾ ਲਈ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਵੀ ਝੂਠਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਧਵ ਜੀ, ਅਸਥਿਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਾ ਰੱਖੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮੂੜਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭਟਕਣ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਅਤੇ ਇਸ ਅਸਲ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝੋ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਲੋਂ ਉਪਹਾਸ, ਤਾਨਾ, ਮਾਰ, ਵੈਰ, ਜਾਂ ਰੋਜ਼ੀ ਖੋਹ ਲਈ ਜਾਵੇ—even ਜੇ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਥੁੱਕਿਆ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਵੇ—ਤਾਂ ਵੀ ਜੋ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕੇ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ, ਉਧਵ ਜੀ ਨੇ ਪੁਛਿਆ: "ਹੇ ਵਚਨ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਾਂ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸਮਝਾਓ।" ਉਧਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਅਤਿਕ੍ਰਮਣ, ਹੇ ਸਰਵਾਤਮਾ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਲਈ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਿਤ ਹਨ।" "ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਤੱਤਵ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਗਾਊਆਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਗੀਤ-ਕਥਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁਰਤ ਨਾਰੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਯਜਮਾਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਗੋਆਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਇਹ ਭੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਪੀੜ ਰਹੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਉਪਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਆਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਤ-ਵਰਤਣ ਵਾਲੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਪਤਨੀ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਬੋਲੇ: 'ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਓ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅੰਗਿਰਸ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।'" "ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਓ, ਗੋਆਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਚੌਲ ਮੰਗੋ, ਸਾਡਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ।" ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੋਆਲੇ ਉਥੇ ਗਏ, ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਸਟਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਚੌਲ ਮੰਗਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆ, ਸੁਣੋ! ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ। ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗੋਆਲੇ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਇੱਥੋਂ ਨੇੜੇ ਹੀ ਗਾਈਆਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਭੋਜਨ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਚੌਲ ਦੇ ਦਿਓ।" "ਹੇ ਉੱਤਮੋ, ਜਨ-ਯਜਨਾ ਜਾਂ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਹੋਮ ਦੇ ਇਲਾਵਾ, ਇਨਸਾਨ ਚਾਹੇ ਸੰਸਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਪਰ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ ਸੁਣ ਲਿਆ, ਪਰ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਸੁਆਰਥਾਂ, ਕਈ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਵਰਗੇ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ, ਸਮਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੱਗਰੀ, ਮੰਤਰ, ਰਸਮ, ਰਿਤੀ, ਯਾਜਕ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤਾ, ਯਜਮਾਨ, ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਅਪਰਾਧੀ, ਆਪ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮਾਨਵ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਕਦੇ ਆਖਿਆ "ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ," ਨਾ ਹੀ "ਨਾ ਦੇਵੋ," ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ। ਗੋਆਲੇ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤਪਤੀ, ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੋਕਿਕ ਰਸਤਾ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ: "ਹੁਣ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਮੈਂ ਆਏ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਮਨ-ਮਨ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਗੀਆਂ।" ਤਦ ਗੋਆਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਾ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਪਤਨੀਆਂ, ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਨੇੜੇ ਹੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ, ਗਾਈਆਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਹਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ।" ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਮਿਠੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਸਭ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵਲ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀਆਂ, ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਭਰਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਰੁਕੀਆਂ ਨਹੀਂ।