ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਾਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਨਮ ਸਿਰਫ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਹੈ—ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਮਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਵੰਡ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ, ਜੀਵ ਸਦਾ ਉਪਜਦੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਾਲ ਦੀ ਬੜੀ ਸੁੱਖਮ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗਤੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਆਉਣਾ ਤੇ ਜਾਣਾ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲੌਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਜਾਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਉਮਰਾਂ ਤੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੌ, ਧਾਰ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਖਦੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਨਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਭਰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਉਪਜਣ ਤੇ ਮੁੱਕਣ ਦਾ ਆਭਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਨੌਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਹਨ—ਗਰਭਧਾਰਣ, ਗਰਭਵਾਸ, ਜਨਮ, ਬਚਪਨ, ਬਾਲਅਵਸਥਾ, ਜਵਾਨੀ, ਪੱਕਪਨ, ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ। ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੀਆਂ-ਹੇਠੀਆਂ ਦੇਹਾਂ, ਜੋ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹਨ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਜਾਂ ਤਿਆਗੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਬੀਜ ਤੇ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭੂਤ-ਪਸ਼ੂ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪ ਵੀ ਓਹੋ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਗਣ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਘੁੰਮਦੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਭਰਮ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦਿੱਖ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਉਹ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਸਰਥੀ, ਇਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਵੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਝੂਠਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ੇ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰਿਕ ਭਟਕਣਾ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ; ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁੱਖ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਗਦੇ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਧਵ ਜੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਕੜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭਟਕਣਾ ਵੇਖੋ ਤੇ ਮੂਲ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਉਪਹਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਠੱਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਥੂਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤਾਂ ਵੀ, ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਧਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਕਤਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਉਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਅਸਹਿਣਯ ਅਣਚਾਹਾ ਵਿਵਹਾਰ, ਹੇ ਜਗਤਾਤਮਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਇਹ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ, ਤੇ ਹਰਿ ਨੇ ਆਤਮ-ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਗਉਆਂ, ਆਚਾਰਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਓਰ-ਓਰ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਮ ਰਾਹੀਂ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸਾਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਉਪਚਾਰ ਕਰੋ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਰਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ: 'ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਓ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੰਗੀਰਸ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।' 'ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਰਸੋਈ ਹੋਇਆ ਚੌਲ ਮੰਗੋ ਜੋ ਅਸੀਂ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਮੰਗੋ।' ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਵਾਲੇ ਗਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਸੁਣੋ! ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਵਾਲੇ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।' 'ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਇੱਥੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਚਾਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਭੋਜਨ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪੱਕਾ ਚੌਲ ਦੇ ਦਿਓ।' 'ਹੇ ਉਤਮੋ, ਜਾਨੋ ਕਿ ਪਸ਼ੁਯਾਗ ਜਾਂ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਜਨਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਯਜਮਾਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ, ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।' ਪਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਸਤੇ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਨਾ ਸੁਣੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਸੁਆਰਥਾਂ, ਕਈ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇ ਉਮਰ ਦਾ ਗ਼ਮੰਡ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੱਗਰੀ, ਮੰਤਰ, ਰੀਤੀਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਯਜਮਾਨ, ਰਸਮ ਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਉਹ ਅਵਿਵੇਕ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਨੂੰ ਮਾਨਵ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਹਾ 'ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ', ਤੇ ਨਾ ਹੀ 'ਨਾ ਦਿਓ' ਕਿਹਾ। ਇਸ ਲਈ, ਗਵਾਲੇ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੱਸੇ ਤੇ ਦੁਨੀਆਵੀ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰ ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਮੈਂ ਆਏ ਹਾਂ। ਉਹ ਮਨੋਂ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੇਣਗੀਆਂ।' ਫਿਰ, ਗਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਸਜੀਆਂ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨਿਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਸਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੋ। ਇੱਥੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ, ਗਾਵਾਂ ਚਾਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।