ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦਿਨ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਧੁੱਪ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਂਹ ਪਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਛਤਰੀਆਂ ਬਣ ਗਏ ਹੋਣ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਟੋਕਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਅੰਸ਼ੁ, ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ, ਸੁਬਲ, ਅਰਜੁਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਰਿਸ਼ਭ, ਤੇਜਸਵੀਨ, ਦੇਵਪ੍ਰਸਥ ਅਤੇ ਵਰੂਥਪਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇਖੋ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਧੁੱਪ ਤੇ ਠੰਢ ਸਹਿ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਨਮ ਵਾਕਈ ਧੰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ। ਇਹ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਮੋੜਦੇ। ਇਹ ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ, ਛਾਂਹ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਛਾਲ, ਲੱਕੜ, ਸੁਗੰਧਤ ਗੰਦ, ਰਸ, ਰਾਖ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੀਵਨ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਧਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਹਰੇ-ਭਰੇ, ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ, ਗੁੱਛਿਆਂ, ਫਲਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਗਵਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾ ਕੇ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਚਰਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਭੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।” ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਜਨਮ, ਜੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ—ਇੰਦਰੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਮਨ—ਪਦਾਰਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਵੰਡ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹੀ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵੰਡ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਜੀਵ ਸਦਾ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਾਲ ਦੀ ਸੁਖਮ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰ, ਜਾਂ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਫਲ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਬਣਦੀਆਂ ਤੇ ਮਿਟਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਚਿਰਾਗ ਨੂੰ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਧਾਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ। ਨਾ ਇਹ ਸੋਚੋ ਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਦਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਾ ਤੇ ਮਿਟ ਜਾਣਾ। ਗਰਭ, ਜਨਮ, ਬਚਪਨ, ਲੜਕਪਨ, ਜਵਾਨੀ, ਪੱਕੀ ਉਮਰ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ—ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਨੌ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਹਨ। ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੀਆਂ-ਹੇਠੀਆਂ ਦੇਹਾਂ, ਜੋ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਪੈਦਾ ਕਰੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸੰਸਰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਜਾਂ ਛੱਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਜਾਂ ਜਾਣਾ ਦੇਖ ਕੇ ਜੀਵ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਬੀਜ ਤੇ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਦਰਸ਼ਕ ਜੀਵ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਤਵ ਗੁਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਰਜਸ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਤਮਸ ਨਾਲ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਜੀਵ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਿਣ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਘੁੰਮਦੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀਆਂ ਵਿਚ ਭਟਕਾਵਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਝੂਠੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਝੂਠਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਦ ਵੀ ਸੰਸਾਰੀ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਗਦੇ ਸਮੇਂ। ਇਸ ਲਈ, ਉਦਧਵ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਣਮੁੱਲੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਮਗਨ ਨਾ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਭਟਕਾਵੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਮਾੜੇ ਇਨਸਾਨ ਵੱਲੋਂ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਈਰਖਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਰੋਜ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉੱਤੇ ਥੂੰਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਦਧਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਅਣਨਸੁਣੀ ਜ਼ਿਆਦਤੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛਾਂਹ ਵਿੱਚ ਹਨ।” “ਬ੍ਰਹਿਸਪਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਵਿੱਚ, ਗਊਆਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਰਾਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਵਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਨੇ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ।” “ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਮ ਰਾਹੀਂ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਭੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਉਪਚਾਰ ਕਰੋ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਕਿਰਪਾਲੂ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ‘ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਅੰਗੀਰਸ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਰਾਂਧਿਆ ਹੋਇਆ ਚੌਲ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣਾ।’” ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਵਾਲੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਸੁਣੋ! ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਵਾਲੇ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।