ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਦਾਮੋਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਬਾਰੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪੁਣਵੰਤੀਆਂ! ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੰਨੇ ਜਾਂ ਉਬਲੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਅਕਸਰ ਅੰਕੁਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਜਾਓ। ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੋਂਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਰਨਾ ਅਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾਉਣ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੋਪਹਿਰ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਂ ਉਪਲਬਧ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸਤੋਕਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅੰਸ਼ੁ, ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ, ਸੁਬਲ, ਅਰਜੁਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਰਿਸ਼ਭ, ਤੇਜਸਵੀਨ, ਦੇਵਪ੍ਰਸਥ, ਵਰੂਥਪਾ! ਦੇਖੋ, ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਕਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਧੁੱਪ ਤੇ ਠੰਢ ਸਹਿ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧੰਨ ਹੈ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੱਚੇ ਭਲੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵੀ ਐਸੀ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ, ਛਾਂ, ਜੜਾਂ, ਛਾਲ, ਲੱਕੜ, ਸੁਗੰਧਤ ਗੂੰਦ, ਰਸ, ਸੁਆਹ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਫਲਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ, ਧਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਬੋਲੀ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਵੇਂ ਕੋਪਲੇ, ਗੁੱਚੇ, ਫਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਤ ਸਾਫ਼, ਠੰਢਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪ ਵੀ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਪੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਗਾਵਾਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਚਾਰੇ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ, ਮੌਤ ਆਉਣ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ, ਭਾਵੇਂ ਪੂਰੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਪਨਾ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਐਸੇ ਹੀ, ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ—ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਮਨ—ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਵੰਡ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਿਆਂ ਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ। ਹੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਜੀਵ ਸਦਾ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੁਖਮ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗਤੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ, ਐਸੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਯੁੱਗ ਤੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਨਿਯਤ ਹਨ।" "ਇਸ ਦੀ ਲੌ ਅੱਗ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਧਾਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਧਾਰਨਾ। ਇਹ ਨਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਰਭ, ਜਨਮ, ਬਚਪਨ, ਲੜਕਪਨ, ਜਵਾਨੀ, ਪੱਕੀ ਉਮਰ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ—ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਨੌ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਹਨ।" "ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸੰਸਰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਜਾਂ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੀਵ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਰੁੱਖ ਦੇ ਬੀਜ ਤੇ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤੇ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ, ਰਜੋਗੁਣ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ, ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਗਣ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲਦੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਘੁੰਮਦੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਭਟਕਾਵਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਚੀਜ਼ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਐਸੇ ਹੀ, ਹੇ ਦਾਸਰਹ ਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਆਤਮਾ ਲਈ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਝੂਠਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿਅਸਤ ਨਾ ਵੀ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁੱਖ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਉਧਵ ਜੀ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਾਲੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਉਲਝਣ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਤੇ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣੋ।" "ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ, ਮਜ਼ਾਕ, ਡਾਹ, ਮਾਰ, ਬੰਨ੍ਹ, ਜਾਂ ਰੋਜ਼ੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ—" "ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਥੂੰਕਿਆ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ—ਤਾਂ ਵੀ ਜੋ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਉਭਾਰੇ।" ਉਧਵ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਾਂ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" "ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਅਸਹਿਣਯ ਅਤਿਕ੍ਰਮਣ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਗਤਾਤਮਾ! ਇਹ ਤਾਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਉਹੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹਰਿ ਨੇ ਆਤਮ-ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਗਾਵਾਂ, ਗੁਰਜਨਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ।" "ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਗੀਤ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ।