ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਨਿਵਾਂ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇੜਿਆ, ਲਜਜਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਲੈ ਲਏ, ਪਰ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਰੁੱਸੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਹੀ ਅਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਕੋਚ ਵਿਚ ਨੀਵੀਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਥੋਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਦਾਮੋਦਰ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨੋਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਪੁਣਿਆਂ ਵਾਲਿਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਾਵਨਾ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਭਜਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵਿਕਾਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭੁੰਨੇ ਜਾਂ ਉਬਲੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਵਿਚੋਂ ਪੌਦਾ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਵੋਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵਰਤ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਨੋਈਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਪਰ ਮੰਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਵਾਲ-ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਮੱਧਾਨ੍ਹੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸਭ ਨੂੰ ਬਚਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਛਤਰੀਆਂ ਬਣ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਹ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਸਤੋਕਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਅੰਸ਼ੁ, ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ, ਸੁਬਲ, ਅਰਜੁਨ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ, ਰਿਸ਼ਭ, ਤੇਜਸਵੀਨ, ਦੇਵਪ੍ਰਸਥ, ਵਰੂਥਪਾ! ਵੇਖੋ, ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਕਿੰਨੇ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਠੰਢ ਸਹਿ ਕੇ ਵੀ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਧੰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਹਨਾਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੱਚੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜਦੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਭੀ ਉਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ, ਛਾਂਵ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਛਾਲ, ਲੱਕੜ, ਸੁਗੰਧੀ ਗੂੰਦ, ਰਸ, ਰਾਖ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਸਰੀਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ, ਧਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਰਮ-ਹਿਤ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੀਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਛਾਂਵ ਹੇਠ, ਤਾਜ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ, ਗੁੱਛਿਆਂ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ, ਠੰਢਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਖੁਦ ਵੀ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਤਰਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਰਦੇ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਗਵਾਲ-ਮਿੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਆਉਣ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਜਾਂ ਮੋਹ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਮੋਹ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ, ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ। ਇਹ ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ—ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਮਨ ਦੀ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਪਦਾਰਥ ਵਿਚ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਵੰਡ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਾਲ ਦਾ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਣਦੇਖਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਅ, ਦਰਿਆ, ਜਾਂ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਫਲ, ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਬਣਦੀਆਂ ਤੇ ਮਿਟਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਮਿਸਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵਾ ਦੀ ਲੋਅ ਨੂੰ ਲੋਅ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰ ਨੂੰ ਧਾਰ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਮੋਹ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਨੌਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਹਨ—ਗਰਭ, ਸ਼ੈਸ਼ਵ, ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ, ਉਮਰ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ। ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੇ-ਥੱਲੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸੰਸਰਗ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਜਾਂ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਗੱਲ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਤੋਂ ਹੀ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੀਜ ਤੇ ਫਲ ਦੇ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਖੁਦ ਦਰੱਖਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ, ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸੰਪਰਕ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ-ਪੰਛੀ। ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਜੀਵ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਗਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਦ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਰਤਾ ਵੀ ਕਰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਘੁੰਮਦੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਭ੍ਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਝੂਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਸੰਸਾਰ ਆਤਮਾ ਲਈ ਝੂਠਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਯ-ਵਸਤੂ ਹਾਜ਼ਰ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ; ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਜਾਗਦੇ ਵੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉਧਵ, ਇਹ ਅਥਿਰ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਨਾ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਤੇ ਇਸ ਮੋਹ ਨੂੰ ਪਛਾਣ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਕੱਢ ਦੇਵੇ, ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢਣ, ਤੈਨੂੰ ਹੱਸਣ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨ, ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਜਾਂ ਰੋਜ਼ੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰ ਦੇਣ— ਜੇ ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਥੂਕਣ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਦੇਣ, ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦੇਣ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਰੱਖੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਧਵ ਜੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਸਮਝਾਂ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸਮਝਾਓ।