ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਦੇ ਲਾਡਲੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਕੋਲ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, “ਹੇ ਪਿਆਰੇ! ਸਾਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਵੋ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਠੰਡੀ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ।” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਸ਼ਿਆਮਸੁੰਦਰ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀਆਂ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।” ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀ ਦਾਸੀਆਂ ਹੋ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਰਮਲ-ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲਵਣ।” ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਠੰਡੀ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਜਵਾਬ ਤੇ ਬੇਬਸ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਭਕਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਆਪਣੇ ਮੋੜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਏ। ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਤੁਸੀਂ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਿਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਪਮਾਨ ਹੈ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਓ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਪਾ ਲਵੋ।” ਅਚਯੁਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸਮਝ ਗਈਆਂ ਕਿ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੀਤਿ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹੁਕਮ ਸਿੱਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵਲੋਂ ਸੀ, ਇਸਲਈ ਇਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਵਾਪਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇੜਿਆ ਗਿਆ, ਲਜਜਤ ਹੋਈ, ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਲੈ ਲਏ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਉੱਤੇ ਰੁੱਸੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲਏ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਉਥੋਂ ਨਹੀਂ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪਤਾ ਲਾ ਕੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਓ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨੋਰਥ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਭੋਗ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਮੋੜਦੀ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜੇ ਜਾਂ ਉਬਲੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਅੰਕੂਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੇ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿਚ ਸਿਧ ਹੋ ਕੇ। ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੋਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਚਲ ਪਈਆਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਿਛੋੜਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਗੋਪ-ਮੰਡਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਣ ਲਈ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਦਸਤੀ ਦੀਆਂ ਤੇਜ ਧੁੱਪ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਛਾਂਹ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸਤੋਕਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਅੰਸ਼ੁ, ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ, ਸੁਬਲ, ਅਰਜੁਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਰਿਸ਼ਭ, ਤੇਜਸਵੀਨ, ਦੇਵਪ੍ਰਸਥ, ਵਰੂਥਪ!” “ਇਹ ਵੱਡੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਧੁੱਪ, ਹਵਾ, ਮੀਂਹ ਤੇ ਠੰਡੀ ਸਹਿ ਕੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਧੰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਵਾਪਸ ਭੇਜਦੇ।” “ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਪੱਤੇ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਛਾਂ, ਜੜਾਂ, ਛਾਲ, ਲੱਕੜ, ਸੁਗੰਧਤ ਰੇਸ਼ਾ, ਰਸ, ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸੱਚਾ ਜੀਵਨ ਹੈ—ਜੀਵਨ, ਧਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਬੋਲੀ, ਸਦਾ ਪਰਮ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ, ਗੁੱਚਿਆਂ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੀ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਵਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਚਰਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਭੁੱਖ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਭੋਗ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਜਨਮ, ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਦਰਅਸਲ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਭੋਗ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਪਨਾ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਇੰਝ ਹੀ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ।” “ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ—ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਮਨ—ਸਭ ਪਦਾਰਥ ਵਿਚ ਹੀ ਹਨ। ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਵੰਡ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹੀ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮ। ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਜੀਵ ਸਦਾ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਕਾਲ ਦੀ ਸੁਖਮ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਕਾਰਨ ਇਹ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ।” “ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲੌਆਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਧਾਰ ਤੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਯੁੱਗ ਤੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਦੀਵਾ ਲੌ ਹੈ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਧਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਹੈ—ਇਹ ਬੋਲ ਕਚੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ।” “ਇਹ ਨਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਸਲ ਵਿਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਰਭ, ਪੈਦਾਇਸ਼, ਬਚਪਨ, ਬਾਲਪਨ, ਜਵਾਨੀ, ਪੱਕੀ ਉਮਰ, ਵਧਾਪਾ, ਮੌਤ—ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਨੌਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਹਨ।” “ਇਹ ਉੱਚੀਆਂ-ਹੇਠੀਆਂ ਦੇਹਾਂ, ਜੋ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਜਾਂ ਛੱਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੀਵ ਦਾ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।” “ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਬੀਜ ਤੇ ਫਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਵੀ, ਆਪ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਸਤਵ ਗੁਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਰਜਸ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਤਮਸ ਨਾਲ ਭੂਤ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਯੋਨੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਜੀਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ, ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਅਤੇ ਆਤਮਾ-ਸਰੀਰ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਵਾਂ ਚਾਰਦੇ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮੂਲ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।