ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਸਰਦੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਦੀ ਵ੍ਰਜਾ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਕਾਟਯਾਯਨੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਮਨੋਤਿ ਰੱਖੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੀਆਂ, ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਉੱਗਦਾ ਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਕਾਲਿੰਦੀ (ਯਮੁਨਾ) ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਟ 'ਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਫੂਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਇਤਰ, ਭੋਗ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ—ਚੰਗੇ-ਮੋਟੇ, ਅੰਕੁਰ, ਫਲ ਅਤੇ ਅਨਾਜ—ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੀਆਂ: 'ਹੇ ਕਾਟਯਾਯਨੀ, ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀ, ਮਹਾ ਯੋਗਿਨੀ, ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਾਸਕ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣਾਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੀਆਂ, ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇ। ਹਰ ਸਵੇਰੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਤਟ 'ਤੇ ਆਈਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨੋਤਿ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਹ ਛੇਤੀ-ਛੇਤੀ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਅਤੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ: 'ਆਓ, ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਜਾਓ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਈ ਹੋ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮੁੰਡੇ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਆਓ, ਸਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਨਾ ਆਓ।' ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਲਾਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਮੁਸਕੁਰਾਈਆਂ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਈਆਂ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਐਸੇ ਮਜ਼ਾਕੀ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝ ਗਏ, ਅਤੇ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਲ ਤੱਕ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਕੰਪਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਹੇ ਨੰਦ ਦੇ ਲਾਲ, ਸਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਰੱਖੋ; ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਜਾ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇਵੋ, ਅਸੀਂ ਕੰਪ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ।' 'ਹੇ ਸ਼ਿਆਮਸੁੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋਗੇ, ਅਸੀਂ ਕਰਾਂਗੀਆਂ; ਸਾਡੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।' ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਚਮੁਚ ਮੇਰੀ ਦਾਸੀਆਂ ਹੋ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੋਂਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੁਚਿੱਤ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਲੈਣ।' ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਠੰਡ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਦੀਆਂ, ਠੰਡ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਮੋਹਰੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਨੰਗੀਆਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ, ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਸਤੇ ਉਲੰਘਣਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਪਾ ਲਵੋ।' ਅਚੁਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜਾ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸਮਝ ਗਈਆਂ ਕਿ ਨੰਗੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਮਨੋਤਿ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਰੀਤ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ। ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਲਾਜ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਖੇਡ ਕਰਕੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਰੁੱਸਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਭਰੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਲਾਜ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨੋਤਿ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਕਾਮਨਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੰਨੀਆਂ ਜਾਂ ਉਬਲੀਆਂ ਦਾਲਾਂ ਉਗਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।' 'ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਜਾ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ। ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡਾਂਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ।' ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪਾ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਨੋਤਿ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਵਲ ਜਿਹੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਵ੍ਰਜਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ।' ਫਿਰ, ਗਵਾਲ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਭਗਵਾਨ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ, ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਰਖ਼ਤ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ, ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਜਲਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਵ੍ਰਜਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਹੇ ਸਤੋਕਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹੇ ਅੰਸ਼ੁ, ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ, ਸੁਬਲ, ਅਰਜੁਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਰਿਸ਼ਭ, ਤੇਜਸਵਿਨ, ਦੇਵਪ੍ਰਸਥ, ਵਰੂਥਪਾ!' 'ਇਹ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੀਵਨ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਸੂਰਜ, ਅਤੇ ਠੰਡ ਸਹਾਰੇ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।' 'ਵਾਹ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿੰਨਾ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੱਚੇ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ।' 'ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ, ਫੂਲਾਂ, ਫਲਾਂ, ਛਾਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਛਾਲ, ਲੱਕੜ, ਸੁਗੰਧਤ ਰਾਲ, ਰਸ, ਭਸਮ, ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।' 'ਇਹੀ embodied beings (ਜੀਵਾਂ) ਦੀ ਸੱਚੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ: ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ, ਦੌਲਤ, ਬੁੱਧੀ, ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਉੱਚੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨੀਵੀਂਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰਾਂ, ਗੁੱਚਿਆਂ, ਫਲਾਂ, ਫੂਲਾਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਠੰਢਾ, ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਕੇ, ਗਵਾਲ ਮੁੰਡੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਕੇ, ਗਵਾਲ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਕਰਕੇ, ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਕਿਸੇ-ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ, ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਯਾਦ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।' 'ਜਨਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਦੀ ਵ੍ਰਜਾ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਕਾਟਯਾਯਨੀ ਵ੍ਰਤ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨੋਤਿ ਪੂਰੀ ਹੋਈ; ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਚਾਰ, ਅਤੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ—ਇਹ ਸਭ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ।