ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਸਰਦੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਉਥੇ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਕਾਲਿੰਦੀ (ਯਮੁਨਾ) ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਅੰਕੁਰ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਮਨਤਰ ਉਚਾਰਦੀਆਂ: "ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ! ਹੇ ਮਹਾਸ਼ਕਤੀ! ਹੇ ਮਹਾਯੋਗਿਨੀ! ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ! ਨੰਦਨੰਦਨ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣਾਦੇ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ‘ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਪੂਰਾ ਮਹੀਨਾ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਨੰਦਨੰਦਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਹਰ ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਗਦੀਆਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਚੁੱਕ ਲਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਮਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਾਕੀਅਤ ਭਰੇ ਬੋਲ ਉਚਾਰਦੇ, ਕਹਿੰਦੇ, "ਆਓ ਕੁੜਿਓ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਜਾਓ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਰਤ ਕਰ ਕੇ ਥੱਕ ਗਈਆਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਿਤਰ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਆਓ, ਸਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਨਾ ਆਓ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਇਹ ਚੁਲਬਲੀ ਲੀਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਲਜਜਤ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਹੌਲੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਪਰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੰਭਾਲਦੀਆਂ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਲੇ ਤੱਕ ਡੁੱਬੀਆਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀਆਂ, "ਹੇ ਨੰਦਨੰਦਨ! ਸਾਡੀ ਲਾਜ ਰੱਖੋ। ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਾਪਸ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ। ਹੇ ਸ਼੍ਯਾਮਸੁੰਦਰ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੀਆਂ; ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਦਿਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਹੋ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੋਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਆਓ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਜਾਓ।" ਤਦ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਢੱਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਬੇਬਸੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ, "ਤੁਸੀਂ ਨੰਗੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ, ਇਹ ਵਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਓ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਪਹਿਨ ਲਵੋ।" ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਸਮਝ ਗਈਆਂ ਕਿ ਨੰਗੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਸੀ। ਹੁਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਦਾਗ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਵੀਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਦਯਾਲੁ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਹੋਣ ਤੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਲਜਜਤ ਆਈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਲਏ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਰੂਠੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਦਾਮੋਦਰ ਜੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ‘ਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਇੱਛਾ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਭੋਗ ਵਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਉਬਲੇ ਹੋਏ ਦਾਣੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਉੱਗਦੇ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਚਲੋ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ। ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੋਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵਰਤ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਨ-ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਚਲ ਪਈਆਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿਣਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰਣ ਲਈ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਤਿੱਖੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਹੇ ਸਤੋਕਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਹੇ ਅੰਸ਼ੁ! ਹੇ ਸ੍ਰੀਦਾਮ! ਹੇ ਸੁਬਲ! ਹੇ ਅਰਜੁਨ! ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ! ਹੇ ਰਿਸ਼ਭ! ਹੇ ਤੇਜਸਵੀ! ਹੇ ਦੇਵਪ੍ਰਸਥ! ਹੇ ਵਰੂਥਪ!" "ਇਹ ਰੁੱਖ ਦੇਖੋ, ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਧੁੱਪ, ਜਾਂ ਠੰਢ ਸਹਿ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿੰਨਾ ਧੰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਇਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੱਚੇ ਭਲੇ ਲੋਕ, ਇਹ ਵੀ ਕਦੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ, ਛਾਂ, ਜੜਾਂ, ਛਾਲਾਂ, ਲੱਕੜ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਗੂੰਦ, ਰਸ, ਭਸਮ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਜਨਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਫਲਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਥੇ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ, ਧਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮ ਭਲੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ, ਗੁੱਛਿਆਂ, ਫਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੱਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹੇਠ, ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜਲ ਪਿਲਾ ਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਮਨ ਭਰ ਕੇ ਮਿੱਠਾ ਜਲ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਈਆਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਭੁੱਖ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ, ਗਵਾਲ-ਬਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜੀਵ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ, ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਭਕਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਹ ਕਥਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।