ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਹਿਲ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੀਮਾਵਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਡਾਕੂਆਂ ਵਲੋਂ ਤੋੜੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸੋ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਅਨਿਯੰਤਰਿਤ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਅਧਰਮਤਾ ਵਧ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਡਾਕੂਆਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਆਉਣ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਕੇ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੀਏ। ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਦੋਂ ਸਰਦੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਵਰਤ ਲਈ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੀਆਂ। ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਕਾਲਿੰਦੀ (ਯਮੁਨਾ) ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਇਤਰਾਂ, ਭੇਟਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਉਪਹਾਰ—ਜਿਵੇਂ ਅੰਕੁਰ, ਫਲ, ਅਨਾਜ—ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦੀਆਂ: "ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਮਹਾ-ਯੋਗਿਨੀ, ਸਰਵੋਚ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣਾ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਪੂਰਾ ਮਹੀਨਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਕਿ ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਹਰ ਸਵੇਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆਈਆਂ, ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਪ੍ਰਭੁ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਣ। ਝੱਟੀ ਨਾਲ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਆਓ ਕੁੜਿਓ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਕੱਪੜਾ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਈ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਇਹ ਮੁੰਡੇ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲਿਓ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਆਉ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਨਾ ਆਉ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੇ ਢੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਪਰਹੇਜ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਈਆਂ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝ ਗਏ, ਅਤੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਲ੍ਹ ਤੱਕ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਕੰਬਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਹੇ ਨੰਦ ਲਾਲ, ਸਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਸ਼ਿਆਮ ਸੁੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਖੇਂਗਾ, ਅਸੀਂ ਕਰਾਂਗੀਆਂ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।" ਤਦ ਸੰਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀ ਸੇਵਕ ਹੋ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਕਿਹਾ ਮੰਨੋਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੱਸਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਜਾਣ।" ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਠੰਢ ਕਾਰਨ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਲਾਚਾਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਤੁਸੀਂ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਨੰਗੀਆਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ, ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਲੰਘਣਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਓ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲਓ।" ਅਚੂਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸਮਝ ਗਈਆਂ ਕਿ ਨੰਗੀਆਂ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਸਮ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਹੁਕਮ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇੜਿਆ ਗਿਆ, ਲਜਜਤ ਹੋਈ, ਖੇਡ ਕਰਵਾਈ ਗਈ, ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਲੈ ਲਏ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਰੁੱਸੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਉਥੋਂ ਟੱਲੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਦਾਮੋਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਬਾਰੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਤੁਾਡੀ ਭਾਵਨਾ, ਹੇ ਧਰਮਣੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਭੋਗ-ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੰਨੇ ਜਾਂ ਉਬਲੇ ਅਨਾਜ ਵਾਪਸ ਅੰਕੁਰ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਕੇ। ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਓ ਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਰਤ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਅਰਾਧਨਾ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹੇ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਔਖਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਆਪਣੇ ਸਖਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਦੂਰ ਤੱਕ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੱਖੀ, ਤਪਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਛਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਸਤੋਕਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਹੇ ਅੰਸ਼ੁ, ਹੇ ਸ੍ਰੀਦਾਮ, ਸੁਬਲ, ਅਰਜੁਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਰਿਸ਼ਭ, ਤੇਜਸਵੀ, ਦੇਵਪ੍ਰਸਥ, ਵਰੂਥਪਾ! ਵੇਖੋ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਸਿਰਫ਼ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਧੁੱਪ, ਠੰਢ—ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" "ਵਾਕਈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਧੰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੱਚੇ ਭਲੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਵਾਪਸ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਪੱਤੇ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਛਾਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਛਾਲ, ਲੱਕੜ, ਸੁਗੰਧਤ ਗੂੰਦ, ਰਸ, ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ—ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਹੀ ਸੱਚਾ ਜੀਵਨ ਹੈ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ, ਧਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।