ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਘੁੰਮਣਾ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ—ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਪਵਨ, ਯਮ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ—ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਰਥ ‘ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਣਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਰਥ ਦੇ ਦਰਸਨ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਪ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਹਿੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਚਲਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਹੋ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਦੁਰਾਤਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੋੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਫਿਰ ਅਧਰਮ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਬੇਲਗਾਮ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਰਾਮ ਕਰ ਲਓ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੁਰਜਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਚਲੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਏ ਹੋ—ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਰਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨੰਦਬਾਬਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦੀਆਂ, ਸਿਰਫ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਹਰ ਸਵੇਰ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤਰੀ, ਨੈਵੇਦ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਭੇਟਾਂ, ਅੰਕੂਰ, ਫਲ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਅਰਪਣ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੀਆਂ: "ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਮਹਾ-ਯੋਗਿਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਸਕ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨੰਦਬਾਬਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ‘ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਨੰਦਨੰਦਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰ ਬਣ ਜਾਣ। ਹਰ ਸਵੇਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਬਾਂਹਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਆਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਥੇ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇੱਕ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਤੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਆਓ ਕੁੜਿਓ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕੱਪੜਾ ਲੈ ਜਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਈ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਇਹ ਮੁੰਡੇ ਗਵਾਹ ਹਨ; ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲਿਓ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਆਓ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਨਾ ਆਓ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕੀਅਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਲਜਜਤ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਈਆਂ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਈਆਂ। ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿੱਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਲ੍ਹੇ ਤੱਕ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਹੇ ਨੰਦਲਾਲ, ਸਾਡੀ ਲਾਜ ਰੱਖੋ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਸ਼ਿਆਮਸੁੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਖੋਗੇ, ਕਰਾਂਗੀਆਂ; ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਦਿਓ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਹੋ, ਤੇ ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਕਰੋਂਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੱਸਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਜਾਣ।" ਤਦ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਠੰਢ ਵਿਚੋਂ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਦੀਆਂ, ਠੰਢ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਚਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਨੰਗੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ, ਜੋ ਕਿ ਵਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਸਤੇ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਟੇਕੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਭੁੱਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਪਾ ਲਓ।" ਭਗਵਾਨ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸਮਝ ਗਈਆਂ ਕਿ ਨੰਗੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੁਸਖੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਇਆ ਹੁਕਮ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕੱਪੜੇ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਚੁਟਕਲੇ ਕੀਤੇ, ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਹੋਈ, ਖੇਡ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਲੈ ਲਏ, ਪਰ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਰੁੱਸੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ। ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਨਿਵੀਂਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਲਜਜਤ ਨਾਲ, ਉਥੋਂ ਹਟਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਦਾਮੋਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਤੁਹਾਡਾ ਮਨੋਰਥ, ਹੇ ਧਰਮਣੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਕਾਮ ਵਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੰਨੇ ਜਾਂ ਉਬਲੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਵਿੱਚ ਅੰਕੂਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ।" "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਜਾਓ, ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ। ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੋਂਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵਰਤ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਕੀਤਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ, ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਗਊਆਂ ਚਰਾਉਣ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਤਪਦੇ ਤਪਦੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਛਤਰੀ ਬਣ ਕੇ, ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਸਤੋਕਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਹੇ ਅੰਸ਼ੁ, ਸ੍ਰੀਦਾਮ, ਸੁਬਲ, ਅਰਜੁਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਰਿਸ਼ਭ, ਤੇਜਸਵੀ, ਦੇਵਪ੍ਰਸਥ, ਵਰੂਥਪ!" "ਇਹ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਧੁੱਪ ਤੇ ਠੰਢ ਸਹਿ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਵਾਹ, ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਧੰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੱਚੇ ਭਲੇ ਲੋਕ, ਇਹ ਵੀ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਨਿਰਾਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਭ ਵਾਸਤੇ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਬਣੀ।