ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ। ਪਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਅਤਿ-ਕ੍ਰਿਸ਼ਤਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਨੇਹੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਲੰਮਾ-ਚੌੜਾ, ਕੰਵਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਨਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਤਿਆਗ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਗਹਿਣੇ ਨਹੀਂ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਅਤਿਥੀ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਤਦ, ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਭਟਕਣਾ ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਪਵਨ, ਯਮ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਅਸਥਾਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ—ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੜਕਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਕੰਪਨ ਕਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਹੋ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਲੁਟੇਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਅਧਰਮ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਅਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਧ ਜਾਵੇਗਾ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਲੈਣਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਏ ਹੋ; ਆਓ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਥਾਵਾਚਕ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਸਰਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨੰਦਬਾਬਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਕਰਦੀਆਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨਵੇਂ ਉੱਗਦਾ, ਕਾਲਿੰਦੀ (ਯਮੁਨਾ) ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ। ਫਿਰ, ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ, ਭੇਟਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੋਟੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ—ਅੰਕੁਰ, ਫਲ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਆਦਿ—ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੀਆਂ: "ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਂਯੋਗਿਨੀ, ਸਰਵੋਚ ਅਧਿਕਾਰਣੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣਾ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਮਨੋ-ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ, ਪੂਰਾ ਮਹੀਨਾ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਇਹੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਕਿ ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇ। ਹਰ ਸਵੇਰੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖਿਆਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਣ। ਝੱਟੀ-ਝੱਟ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਅਤੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਪਏ, "ਆਓ ਕੁੜੀਓ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕੱਪੜਾ ਲੈ ਜਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਈ ਹੋ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਇਹ ਮੁੰਡੇ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਸੁੰਦਰੀਆਂ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਆਓ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠਿਆਂ ਨਾ ਆਓ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਇਹ ਚੁਟਕਲੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਲ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਮੁਸਕੁਰਾਈਆਂ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਲੇ ਤੱਕ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀਆਂ, "ਹੇ ਨੰਦ ਲਾਲ, ਸਾਡੀ ਲਾਜ ਰੱਖੋ; ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਹੋ। ਸਾਡੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇਵੋ, ਅਸੀਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ। ਹੇ ਸ਼ਿਆਮ ਸੁੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋਂਗੇ, ਅਸੀਂ ਕਰਾਂਗੀਆਂ; ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇਵੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਹੋ ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਕਰੋਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਜਾਣ।" ਤਦ, ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਠੰਢ ਕਾਰਨ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਦੀਆਂ, ਠੰਢੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਭਗਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਨੰਗੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ, ਜਦ ਕਿ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸੀ, ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਪਰਾਧ ਹੈ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਪਾ ਲਵੋ।" ਅਚੁਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸਮਝ ਗਈਆਂ ਕਿ ਨੰਗੀਆਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਵਲੋਂ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵਰਤ-ਪੂਰਨ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹਨ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਲਜਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਲੈ ਲਏ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਰੁੱਸੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਅੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਮਰਿਆਦਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਹਟੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਾਮੋਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵੇਖੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਧਰਮਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੰਨੇ ਜਾਂ ਉਬਲੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਵਾਪਸ ਅੰਕੁਰ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋ; ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਸ ਭੋਗੋਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵਰਤ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਨੋਰਥ ਸਿੱਧ ਹੋਣ ਤੇ, ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਪਰ ਮਨ-ਮਨ ਉਸ ਦੇ ਕੰਵਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ, ਗਵਾਲ-ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਗਾਵਾਂ ਚਰਾਉਣ ਗਏ।