ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਅਖੀਰਕਾਰ ਨਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਥਾਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਹਿਰਣ, ਸੂਰ, ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ, ਬਲਦ, ਭੈਸ, ਹਾਥੀ, ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ, ਬਾਂਦਰ, ਨੇਵਲੇ ਤੇ ਸੱਪ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਮਹਾਰਾਜੀਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਯਜਨ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਤੀਵ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਲੰਮੇ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਸੁਚਿਤ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਭੂਸ਼ਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਆਤਿਥੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਭੇਟਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਨਾ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੁਸਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਯਮ, ਧਰਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਤਨ-ਸਜਜਤ ਰਥ 'ਤੇ, ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਤਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਦੁਸਟਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਹੋਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਡਾਕੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਅਧਰਮ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਅਸੰਯਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਲਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ! ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਣ ਆਏ ਹੋ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਰਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਕਾਲਿੰਦੀ (ਯਮੁਨਾ) ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤਰ, ਭੋਜਨ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ—ਅੰਕੁਰ, ਫਲ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ—ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੀਆਂ: "ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਮਹਾ-ਯੋਗਿਨੀ, ਸਰਵੋਚ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ! ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣਾਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤੱਕ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਇਹੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਕਿ ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇ। ਹਰ ਸਵੇਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਹ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਕ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਤੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਾਕੀਅਤ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਏ: "ਆਓ ਕੁੜਿਓ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕਪੜਾ ਆ ਕੇ ਲੈ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਈਆਂ ਹੋ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਇਹ ਮੁੰਡੇ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਕਟਿ ਵਾਲਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਆਓ, ਸਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਨਾ ਆਉ।" ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਚਲਾਕੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਜਜਤ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਮੁਸਕਰਾਈਆਂ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕੀਅਤ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਗਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ: "ਹੇ ਨੰਦਲਾਲ! ਸਾਡਾ ਆਦਰ ਕਰੋ; ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੋ। ਸਾਡੇ ਕਪੜੇ ਦੇਵੋ, ਅਸੀਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਸ਼ਿਆਮਸੁੰਦਰ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋਗੇ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੀਆਂ; ਸਾਡੇ ਕਪੜੇ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਹੋ ਤੇ ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਕਰੋਂਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੁੰਦਰ-ਮੁਖੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਲੈ ਜਾਣ।" ਤਾਂ ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ, ਠੰਢ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਦੀਆਂ, ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਹਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਨੰਗੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ, ਇਹ ਵਰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਪਮਾਨ ਹੈ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਓ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਪਾ ਲਵੋ।" ਅਚੁਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸਮਝ ਗਈਆਂ ਕਿ ਨੰਗਾ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਮੰਨਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਵਾਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਤੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇੜਿਆ ਗਿਆ, ਲੱਜਤ ਹੋਈ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਕਪੜੇ ਲਏ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੁੱਸੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰੀਤ-ਮਈ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਆਂ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਲਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਹ ਨੈਤ੍ਰ ਨਿਵਾਂ ਕੇ, ਲੱਜਤ ਨਾਲ, ਉਥੋਂ ਹਟੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੁਹਾਡੀ ਮਨ-ਇੱਛਾ, ਹੇ ਧਰਮਣੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਟਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੰਨੇ ਤੇ ਉਬਲੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਸਰਦੀ ਦੀ ਸਵੇਰ, ਅਮਰ ਹੋ ਗਈ।