ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਨੰਤ ਸਰੂਪ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਅਸীম ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧੁਨੀ, ਇਕ ਸੂਤਰ ਵਾਂਗ, ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਕੜੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਜਾਲਾ ਕੱਢਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਫੈਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਛੰਦਾਂ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਓਮਕਾਰ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਆੰਜਨ, ਸਵਰ, ਉਸ਼ਮ ਅਤੇ ਘੁੰਘਰੂ ਧੁਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਚਦਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਛੰਦ ਚਾਰ-ਚਾਰ ਅੱਖਰ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਇਤ੍ਰੀ, ਉਸ਼ਣਿਕ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ, ਬ੍ਰਹਤੀ, ਪੰਕਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ, ਅਤਿਛੰਦਸ, ਅਤਿਅਸ਼ਟੀ, ਅਤਿਜਗਤ ਅਤੇ ਵਿਰਾਟ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਛੰਦ ਹਨ। ਇਹ ਵਾਣੀ ਕੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਪ੍ਰਗਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹਦਾ ਅਸਲ ਭੇਦ ਮੇਰੇ ਤੌਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਹ ਵਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ, ਸੂਚਿਤ, ਵੱਖਰਾ ਅਤੇ ਨਕਾਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਰਥਵਾਨੀ ਧੁਨੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਨਕਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਥਾਂ ਹਿਰਣ, ਸੂਰ, ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ, ਬਲਦ, ਮਹਿਲ, ਹਾਥੀ, ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਪੂੰਝ, ਬਾਂਦਰ, ਨੇਵਲੇ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅੱਗੇ ਯਜਨ-ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਰੂਪ-ਕਾਂਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਲੰਮੇ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਛਾਲੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਗੰਦੇ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਦੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਉਚਿਤ ਆਤਿਥਯਤਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯੋਗਯ ਦਾਨ-ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਤਮ-ਸਯੰਮੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਘੁੰਮਣਾ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਸਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਧਾਰਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਦਰਮਾ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਯਮ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਅਸਥਾਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਖੜਗ-ਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਦੁਸਟਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਸਦੇ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੈਨਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਤਾਂ ਵਰਨ-ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ, ਡਾਕੂਆਂ ਵਲੋਂ ਲੰਘ ਜਾਵਣਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵਧੇਗਾ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਅਨਿਯੰਤਰਤ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਗੁੰਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਆਓ, ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਉਚਿਤ ਕੰਮ ਕਰੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਸਿਰਫ਼ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਹਰ ਸਵੇਰੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ, ਕਾਲਿੰਦੀ (ਯਮੁਨਾ) ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਤਟ ਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤਰ, ਨੈਵੇਦ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ—ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਛੋਟੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਕੂਰ, ਫਲ ਅਤੇ ਅਨਾਜ—ਨਾਲ ਉਹ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੀਆਂ: "ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਮਹਾ-ਯੋਗਿਨੀ, ਸਰਵੋਚ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨੰਦਨੰਦਨ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣਾ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਲਾਈ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਕਿ ਨੰਦਨੰਦਨ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਬਣਣ। ਹਰ ਸਵੇਰੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਾਕੀਅਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਆਓ ਕੁੜਿਓ, ਹਰ ਇਕ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕੱਪੜਾ ਲੈ ਜਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਈਆਂ ਹੋ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਮੁੰਡੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲਿਓ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਆਉ, ਸਾਰੇ ਇਕਠੇ ਨਾ ਆਉ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕੀਅਤ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਲਜਜਤ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਮੰਦੇ-ਮੰਦੇ ਮੁਸਕੁਰਾਈਆਂ, ਪਰ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਗਲੇ ਤੱਕ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਠੰਢ ਕਾਰਨ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਹੇ ਨੰਦਨੰਦਨ, ਸਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਾਂ ਤੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦਾ ਮਾਣ ਹੈਂ। ਸਾਡੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ। ਹੇ ਸ਼ਿਆਮਸੁੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀਆਂ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਾਂਗੀਆਂ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।" ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਸੇਵਿਕਾਵਾਂ ਹੋ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋਂਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲੈਣ।" ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਠੰਢ ਕਾਰਨ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਲਾਚਾਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਤੁਸੀਂ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ, ਇਹ ਵਰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਲੰਘਣਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਪਾ ਲਵੋ।" ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸਮਝ ਗਈਆਂ ਕਿ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਵਰਤ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਸੀ। ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਸੀ।