ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਣੋ, ਰਾਜਨ! ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਓਹ ਧੁਨੀ-ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮ ਜੋ ਜੀਵਨ-ਵਾਯੂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਥਾਹ ਤੇ ਅਗਮ ਹੈ। ਇਹ ਅਨੰਤ, ਅਪਾਰ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗੂਂ ਗਹਿਰੀ ਅਤੇ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ। ਇਹ ਧੁਨੀ-ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਸਦਾ ਆਕਾਰ ਮੈ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਧੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਿਚ ਸੂਤ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਓਸ ਮਕੜੀ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚੋਂ ਜਾਲ ਕੱਢਦੀ ਹੈ—ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਛੰਦਾਂ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਓਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵਿਅੰਜਨ, ਸਵਰ, ਉਸ਼ਮ ਅਤੇ ਅਨੁਨਾਸਿਕ ਧੁਨੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਨੰਤ ਵਾਣੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਸਿਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਛੰਦ ਚਾਰ ਅੱਖਰ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ, ਉਸ਼ਣਿਕ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ, ਬ੍ਰਹਤੀ, ਪੰਕਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ, ਅਤਿਛੰਦਸ, ਅਤਿਅਸ਼ਟੀ, ਅਤਿਜਗਤ, ਤੇ ਵਿਰਾਟ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਛੰਦ ਹਨ। ਇਹ ਵਾਣੀ ਕੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਅਰਥ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਦਾ ਭੇਦ ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਥਾਪਤ, ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਵਿਆਖਿਆ ਧੁਨੀ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਕੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਥਾਨ ਹਰਣਾਂ, ਸੂਰਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਬਲਦਾਂ, ਭੈਸਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਪੂੰਛਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ, ਨੇਵਲੀਆਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਵਿਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ, ਜੋ ਯਜਨਾ-ਅੱਗ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ; ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਇਆਮਈ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਬਚਨਾਂ ਕਾਰਨ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਲੰਮੀ ਦੇਹ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਯੋਗੀ-ਸੁਭਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਅਸੁੱਧ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਆਹਾਰ-ਪਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਤਮ-ਸਯਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੋ! ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਫਿਰਨਾ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਯਮ, ਧਰਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਪਦਾਰਥ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਜੈ-ਰਥ ਤੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਕਾਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ, ਡਾਕੂਆਂ ਵਲੋਂ ਤੋੜੇ ਜਾਣਗੇ। ਫਿਰ ਅਧਰਮ ਵਧੇਗਾ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਬੇ-ਲਾਗ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਪੈ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਤਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ! ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ; ਆਓ, ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਕਰੀਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ। ਹੁਣ, ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੱਗੇ ਦੀ ਲੀਲਾ! ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਰਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ, ਨੰਦਬਾਬਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੀਆਂ। ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ, ਭੋਜਨ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਦਾਣੇ, ਫਲ, ਅੰਕੂਰ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੀਆਂ: “ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ, ਮਹਾਂ ਯੋਗਿਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਮਾਤਾ! ਨੰਦਨੰਦਨ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣਾਵੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿਚ ਲਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਨੰਦਬਾਬਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲੇ। ਹਰ ਸਵੇਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਜਪਦੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਧਰ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਲਏ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁਟਕਲੇ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਆਓ, ਕੁੜਿਓ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣਾ ਕੱਪੜਾ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਲੈ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਈਆਂ ਹੋ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਮੁੰਡੇ ਗਵਾਹ ਹਨ; ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲਿਓ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਆਓ, ਸਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਨਾ ਆਵੋ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਇਹ ਚਲਾਕੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਸ਼ਰਮਾਈਆਂ, ਮਸਕਾਈਆਂ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਗੋਵਿੰਦ ਜਦ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਗਲੇ ਤੱਕ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ: “ਹੇ ਨੰਦਨੰਦਨ! ਸਾਡੀ ਲਾਜ ਰੱਖੋ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਪਸ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ।” “ਹੇ ਸ਼ਿਆਮਸੁੰਦਰ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋਗੇ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੀਆਂ; ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਦਿਓ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਹੋ ਤੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੋਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਜਾਣ।” ਤਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਠੰਢ ਕਾਰਨ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੇਬਸੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਕਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ: “ਤੁਸੀਂ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਗਈਆਂ, ਇਹ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੀਆਂ, ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਲੰਘਣਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਜੋੜੋ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਪਹਿਨ ਲਵੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।