ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ, "ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਾਂਗੇ।" ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਫਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਜਾਂ ਧਨ-ਧਾਨ ਵਾਲੇ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਅਕੁਲ ਹਨ, ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ—ਬ੍ਰਹਮ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਅਣਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾਂ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਧੁਨੀ-ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮ ਸਮਝਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਬੇਅੰਤ, ਅਥਾਹ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗੂਂ ਗਹਿਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਫੈਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਿੱਚ ਧਾਗਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਕੜੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਜਾਲਾ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਣ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਛੰਦਾਂ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਓਮ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਆੰਜਨ, ਸਵਰ, ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਛੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਅੱਖਰ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਯਤਰੀ, ਉਸ਼ਣਿਕ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ, ਬ੍ਰਿਹਤੀ, ਪੰਕਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ, ਅਤਿਛੰਦਸ, ਅਤਿਆਸ਼ਟੀ, ਅਤਿਜਗਤ ਅਤੇ ਵਿਰਾਟ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਛੰਦ ਹਨ। ਇਹ ਵਾਣੀ ਕੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਿਵਾਇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੀ ਸਥਾਪਨ ਕਰਦੀ, ਮੇਰਾ ਹੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ, ਮੇਰਾ ਹੀ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਕਾਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਾਇਆਵਾਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਆਖਰਕਾਰ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੋਹ ਮਿਟਾ ਕੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ, ਸੂਰ, ਕੁੱਤੇ, ਬਲਦ, ਭੈਂਸ, ਹਾਥੀ, ਗਾਂ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਬੰਦਰ, ਨੀਵਰ ਅਤੇ ਸੱਪ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਥਾਂ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰ ਵੜੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਯੱਗ ਦੀ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਪਰਮ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਨ, ਨਾ ਹੀ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਵਾਣੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਚੇ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵੈਰਾਗੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਆਤਿਥਿਆ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਭ੍ਰਮਣ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਪਵਨ, ਯਮ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸਥਾਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।" "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਜੈ-ਰਥ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਹੋਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਵਰਨ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ, ਡਾਕੂਆਂ ਵਲੋਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵਧੇਗਾ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਬੇਲਾਗ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਡਾਕੂਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਾਵ ਕਰੀਏ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਰਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ, ਨੰਦਬਾਬਾ ਦੀ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀਆਂ। ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਕਾਲਿੰਦੀ (ਯਮੁਨਾ) ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵੇਲੇ, ਰੇਤ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤਰ, ਭੇਟਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਫਲ, ਅੰਕੁਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੀਆਂ: "ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਂਯੋਗਿਨੀ, ਸਰਬੋਚ ਮਾਤਾ, ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣਾ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇ। ਹਰ ਸਵੇਰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਠਦੀਆਂ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਨਦੀ ਕੰਢੇ ਆਈਆਂ, ਤਾਂ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨੋਭਾਵਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਖਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਣ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਚੁੱਕ ਲਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ: "ਆਓ ਕੁੜੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਜਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਈਆਂ ਹੋ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਇਹ ਮੁੰਡੇ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਆਓ, ਸਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਨਾ ਆਓ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਇਹ ਰਸਿਕ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਲਾਜ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਹੱਸੀਆਂ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਜਦ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ। ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਲ ਤੱਕ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਕੰਬਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਹੇ ਨੰਦ ਦੇ ਲਾਲ, ਸਾਡੀ ਲਾਜ ਰੱਖੋ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਡਿਆਏ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇਵੋ, ਅਸੀਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ। ਹੇ ਸ਼ਿਆਮ ਸੁੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋਗੇ, ਉਹ ਕਰਾਂਗੀਆਂ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕਪੜੇ ਦੇਵੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।" ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਹੋ ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਕਰੋਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੱਸਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਜਾਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਲੀਲਾ, ਪੂਰਨ ਮੌਜੂਦਗੀ ਅਤੇ ਮਮਤਾ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਪਰੀ।