ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੁਚੱਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ, ਅਸਲੀ ਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਝੂਠੇ ਆਨੰਦਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਵਪਾਰੀ ਆਪਣੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦੂਨੀਆ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੁਨੀਆ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਥੋਸ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਰਜੋ, ਸਤੋ ਜਾਂ ਤਮੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਨਹੀਂ ਪੂਜਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਾਂਗੇ।" ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਨੰਦ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਧਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਫੁੱਲਦਾਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਵੇਦਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆੜ ਜਾਂ ਪਰੋਕਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰੋਕਸ਼ ਬੋਲ ਪਸੰਦ ਹਨ। ਇਹ ਧੁਨੀ-ਬ੍ਰਹਮ ਸਮਝਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ—ਇਹ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਅਥਾਹ ਹੈ, ਅਪਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡ ਵਿੱਚ ਧਾਗਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਮਕੜੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚੋਂ ਜਾਲਾ ਕੱਢਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਣ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਛੰਦਾਂ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਸਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਓਅੰਕਾਰ ਤੋਂ, ਜੋ ਵਿਆੰਜਨ, ਸਵਰ, ਸਸਕਾਰ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਵਾਣੀ ਨੂੰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਅੱਖਰ ਵਧਦੇ ਛੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਰਚਦਾ ਤੇ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ, ਉਸ਼ਣਿਕ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ, ਬ੍ਰਹਤੀ, ਪੰਕਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ, ਅਤਿਛੰਦਸ, ਅਤਿਅਸ਼ਟੀ, ਅਤਿਜਗਤ ਅਤੇ ਵਿਰਾਟ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਛੰਦ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਵਾਣੀ ਕੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕੀ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ, ਦਰਸਾਉਂਦੀ, ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੀ ਤੇ ਨਕਾਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਧੁਨੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਕਾਰ ਕੇ, ਕਿਰਪਾ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤਪੋਵਨ ਹਿਰਣ, ਸੂਰ, ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ, ਬਲਦ, ਭੈਸ, ਹਾਥੀ, ਗਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁੱਛਾਂ, ਬਾਂਦਰ, ਨੀਵਲੇ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਅੱਗਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਦੁਬਲਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਅਸਰ ਸੀ। ਉਹ ਲੰਮੇ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ, ਯੋਗੀ ਵਾਂਗ ਮੈਲਾ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਅਤਿਥਿ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਤੁਰਨਾ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਪਵਨ, ਯਮ, ਧਰਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਅਸਥਾਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ!" "ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜੁੜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਿਜੇਤਾ ਰਥ ਤੇ, ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਕੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਦੀ ਧੁਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ।" "ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਡਾਕੂਆਂ ਵਲੋਂ ਤੋੜੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਫਿਰ ਅਧਰਮ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਅਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵਧਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਡਾਕੂਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਚ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਏ ਹੋ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੁਣ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ—ਸਰਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੀਆਂ। ਸਵੇਰ-ਸਵੇਰ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਉਹ ਕਾਲਿੰਦੀ (ਯਮੁਨਾ) ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਟ ਉੱਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਇਤਰ, ਭੇਟਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ—ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਛੋਟੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਕੁਰ, ਫਲ ਤੇ ਅਨਾਜ—ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੀਆਂ: "ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੱਡੀ ਯੋਗਿਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ, ਨੰਦ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣਾ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਮਹੀਨਾ ਭਰ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਨੰਦ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਣ। ਹਰ ਸਵੇਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਉੱਠਦੀਆਂ, ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀਆਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਆਏ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਆਓ ਕੁੜਿਓ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਜਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਇਹ ਮੁੰਡੇ ਵੀ ਗਵਾਹ ਹਨ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲਿਓ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਆਓ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲਵੋ, ਸਾਰੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਨਾ ਆਓ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਇਹ ਚਲਾਕੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਲਜਜਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਮੁਸਕੁਰਾਈਆਂ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਈਆਂ। ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਗਲਾਂ ਤੱਕ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਨੰਦ ਲਾਲ, ਸਾਡੀ ਲਾਜ ਰੱਖੋ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਪਸ ਦੇਵੋ, ਅਸੀਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ।