ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਆਰੇ ਪੂਛਣ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੀ ਗਈ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲਗਾਤਾਰ, ਜੀਵੰਤ ਤੇ ਭਾਵਪੂਰਨ ਕਹਾਣੀ ਵਜੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕਾਮ, ਲੋਭ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਲ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਮੂਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਸੂਕਤੀਆਂ ਤੇ ਕਰਮਕਾਂਡਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੀ ਪਰੋਕਸ਼ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਆਸਕਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਯਜਨਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਐਸੇ ਨਿਰਦਈ ਲੋਕ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਧਨ-ਪੂੰਜੀ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਝੂਠੀ ਆਸ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਰਜ, ਸਤ, ਜਾਂ ਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿਕ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਮਾਣਾਂਗੇ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਨ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਫੁੱਲਦਾਰ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ੀ ਗੱਲ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਹਨ—ਬ੍ਰਹਮ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤਾ; ਰਿਸ਼ੀ ਪਰੋਕਸ਼ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਪਰੋਕਸ਼ ਬੋਲਣ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧੁਨੀ-ਬ੍ਰਹਮਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਬੜਾ ਹੀ ਅਗੰਮ ਤੇ ਅਥਾਹ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰਾ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਪੈ ਸਕਣ ਵਾਲਾ। ਇਹ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੁਆਰਾ ਫੈਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਂ ਅੰਦਰ ਧਾਗਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਕੜੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਜਾਲਾ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਕੱਢਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਛੰਦਾਂ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਸਤੇ ਵਾਲਾ, 'ਓਂ' ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਅੰਜਨ, ਸਵਰ, ਉਚਾਰਨ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਨੰਤ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਕਈ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਛੰਦਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਅੱਖਰ ਵਧਾ ਕੇ, ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸਮੇਟਦਾ ਹੈ। ਗਾਯਤ੍ਰੀ, ਉਸ਼ਣਿਕ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ, ਬ੍ਰਹਤੀ, ਪੰਕਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ, ਅਤਿਛੰਦਸ, ਅਤਿਅਸ਼ਟੀ, ਅਤਿਜਗਤ ਤੇ ਵਿਰਾਟ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਛੰਦ ਹਨ। ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਕੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਕੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ? ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਿਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਦਾ ਅਸਲ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਨਕਾਰਦਾ, ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਕੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਥਾਨ ਹਰਣ, ਸੂਰ, ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਬਲਦਾਂ, ਮਹੀਨਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਪੁੱਛਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ, ਨੀਵੀਆਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਮਾਲਕ ਦੀ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਬਚਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਉੱਚੇ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਣ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਸੁੱਧ, ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ਿੰਗਾਰ, ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਚਿਤ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਉਪਯੁਕਤ ਆਹਲਾਦਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਸਵੈ-ਸਯੰਮੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਿਠਾਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਘੁੰਮਣਾ ਨੇਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹਰਿ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਇੰਦ੍ਰ, ਵਾਯੂ, ਯਮ, ਧਰਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਅਸਥਾਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਜਿੱਤੂ ਰਥ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਕੱਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਗੇੜਾ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਦਾ ਗੋਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਹੋ।" "ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਣਾਈਆਂ, ਡਾਕੂਆਂ ਵਲੋਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ।" "ਅਧਰਮ ਵਧ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਬੇਲਗਾਮ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਓ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਗਤ ਡਾਕੂਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ? ਆਓ, ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਸਰਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦੀਆਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੀਆਂ। ਉਹ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ। ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤਰ, ਨੈਵੇਦ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੋਟੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਅੰਕੁਰ, ਫਲ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਨਾਲ ਉਹ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੀਆਂ: "ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਮਹਾ-ਯੋਗਿਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਸਕ, ਹੇ ਮਾਂ, ਨੰਦਨੰਦਨ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਸਨ, ਪੂਰਾ ਮਹੀਨਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦੀਆਂ ਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰ ਬਣੇ। ਉਹ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਣ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਂਦੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਣ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਚੁੱਕ ਲਏ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਆਓ ਕੁੜਿਓ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਲੈ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਈ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸਲ ਮੂਲ, ਸਾਧਨਾ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।