ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਈ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗਲਤ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਪਰ ਫਲ ਰਹਿਤ ਫਲ-ਫਲੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਕਾਮਨਾ, ਲੋਭ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਿਰਫ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੋਖਲੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਗ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਮੂਲ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ! ਉਹ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਭਜਨਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਾਫ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਲਗਾਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਮੈਰੀ ਅਪਰੋਕਸ਼ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ ਵੱਲ ਲਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਯਜਨ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਨਿਰਦਈ ਲੋਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਹਿੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਬਲੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਝੂਠੇ ਲੋਕ-ਫਲਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਪਾਰੀ ਅਸਲ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਰਜ, ਸਤ, ਜਾਂ ਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿਕ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਨਹੀਂ ਪੂਜਦੇ। ਇਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਾਂਗੇ," ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਵੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਹਨ—ਬ੍ਰਹਮ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ—ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਿੱਧਾਂਤ ਪਰੋਕਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਰੋਕਸ਼ ਬੋਲਣ ਦਾ ਸ਼ੌਂਕ ਹੈ। ਧੁਨੀ-ਬ੍ਰਹਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਗਮ ਹੈ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਅੰਤਹੀਣ, ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਪਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੇ, ਅਨੰਤ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨਾਲ ਵਿਅਪਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਿੱਚ ਧਾਗਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਕੜੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਜਾਲ ਬੁਣਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਛੰਦਾਂ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਓਂਕਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਆੰਜਨ, ਸਵਰ, ਉਸ਼ਮਨ ਅਤੇ ਘੁੰਘਰੂ ਧੁਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਵਾਣੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਰਚਦਾ ਤੇ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੰਦਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਰ ਅੱਖਰ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਯਤਰੀ, ਉਸ਼ਣਿਕ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ, ਬ੍ਰਿਹਤੀ, ਪੰਕਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ, ਅਤਿਛੰਦਸ, ਅਤਿਆਸ਼ਟੀ, ਅਤਿਜਗਤ ਅਤੇ ਵਿਰਾਟ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਛੰਦ ਹਨ। ਇਹ ਵਾਣੀ ਕੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਪ੍ਰਗਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕੀ ਅਲੱਗ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਗੈਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਅਲੱਗ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਨਕਾਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ, ਜੋ ਧੁਨੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਆਖਰਕਾਰ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਕੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਾਣੀ ਹਿਰਣ, ਸੂਰ, ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ, ਬਲਦ, ਭੈਸ, ਹਾਥੀ, ਗਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ, ਬਾਂਦਰ, ਨੀਵਰ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਯਜਨ-ਅਗਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਘੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਪਰ ਰੱਬ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਉਹ ਲੰਮੇ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਛਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵੈਰਾਗੀ ਜਿਹੇ ਗੰਦਲੇ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਪੂਰਨ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਮੁਨਿ ਨੇ, ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਬੈਠਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕੇ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੇਰੀ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ, ਚੰਦਰਮਾ, ਅੱਗ, ਇੰਦ੍ਰ, ਵਾਯੁ, ਯਮ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਅਸਥਾਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ, ਉਸਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਨਾ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਰਨ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ, ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਫਿਰ ਅਧਰਮ ਵਧਦਾ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਅਨਿਯੰਤਰਿਤ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਕੁਟਿਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ! ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਣ ਆਏ ਹੋ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਾਰਜ ਕਰੀਏ।" ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸਰਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਵਰਤ ਲਈ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਿਰਫ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੀਆਂ। ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਉਹ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਉਸਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤਰ, ਭੋਜਨ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਉਪਹਾਰ—ਅੰਕੁਰ, ਫਲ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ—ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੀਆਂ: "ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਂਯੋਗਿਨੀ, ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ! ਨੰਦਨੰਦਨ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣਾ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਮਹੀਨਾ ਭਰ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਨੰਦਨੰਦਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਹਰ ਸਵੇਰੇ, ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਅਤੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।