ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੌੜੀ ਦਵਾਈ ਚੰਗੀ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਮਰੀਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਲਏ। ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਲਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਹਿੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਸੇ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਮਝ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਭਟਕਿਆ ਮਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰਮ ਉਚਾਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਸਨਾ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਹੈ, ਫਲ ਤੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਹਰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਐਸੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਪਰੋਕਸ਼ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਯਜਨਾ ਵੀ ਅਨੁਮਤ ਨਹੀਂ। ਨਿਰਦਈ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਲਈ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਵਰਗੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸਲ ਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਪਨੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਅਸਥਿਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਿਚ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਜ, ਸਤ, ਜਾਂ ਤਮੋ ਗੁਣ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹਨ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਾਂਗੇ," ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਧਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਏਹ ਵੇਦ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਬ੍ਰਹਮ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀ ਪਰੋਕਸ਼ ਵਚਨ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਰੋਕਸ਼ ਬੋਲਣਾ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਧੁਨੀ-ਬ੍ਰਹਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਅਥਾਹ, ਅਪਾਰ, ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੇ, ਅਨੰਤ ਬ੍ਰਹਮ, ਵਲੋਂ ਫੈਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਧੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੌੜੀ ਦੀ ਡੰਡ ਵਿਚ ਧਾਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਕੜੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਾਲ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਕੱਢਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਣ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਛੰਦਾਂ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਓਮ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵਿਆੰਜਨ, ਸਵਰ, ਸ, ਅਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੀ ਧੁਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਵਾਣੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਬਣਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਛੰਦਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਵਾਰੀ ਚਾਰ ਅੱਖਰ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ, ਉਸ਼ਣਿਕ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ, ਬ੍ਰਹਤੀ, ਪੰਕਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ, ਅਤਿਛੰਦਸ, ਅਤਿਅਸ਼ਟੀ, ਅਤਿਜਗਤ ਅਤੇ ਵਿਰਾਟ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਛੰਦ ਹਨ। ਇਹ ਕੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ, ਕੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ, ਕੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਦਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਅਤੇ ਨਕਾਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਅਰਥ ਧੁਨੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਮਾਇਆ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਿਰਣ, ਸੂਰ, ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ, ਬਲਦ, ਭੈਂਸ, ਹਾਥੀ, ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਪੂੰਝ, ਬਾਂਦਰ, ਨੇਵਲੇ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਲੰਮਾ, ਕਮਲ-ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤਪੱਸਵੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੁਥਰਾ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਆਹਾਰ-ਪਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਭ੍ਰਮਣ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹਰੀ ਦੀ ਧਾਰਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਯਮ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਵਜੋਂ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ!" "ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਮੋਤੀ-ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਲਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੰਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ।" "ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਤਾਂ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ, ਲੁੱਟੇਰੇ ਤੋੜ ਦੇਣਗੇ। ਅਧਰਮ ਵਧੇਗਾ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਅਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਲੋਕਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇਗਾ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ; ਆਓ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਜੋ ਯਥਾਰਥ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰੀਏ।" ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ, ਨੰਦ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੀਆਂ। ਉਹ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤਰ, ਨੈਵੇਦ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫਿਆਂ—ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਛੋਟੇ, ਅੰਕੁਰ, ਫਲ ਜਾਂ ਅਨਾਜ—ਨਾਲ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੀਆਂ: "ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਮਹਾ-ਯੋਗਿਨੀ, ਸਰਵੋਚ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨੰਦਨੰਦਨ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣਾ ਦੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ," ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਕਿ ਨੰਦ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਸਵੇਰੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂਦੀਆਂ।