ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਦੇ ਇਕੀਹਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਅੰਗ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਇੰਦ੍ਰਿਯਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਉੱਚੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਦੇਹ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਘਾ ਸਿਰਫ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੌੜੀ ਦਵਾਈ ਸੁਆਦ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਮਨ ਨਾਲ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਆਯੁ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਹਿੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਅੰਧਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸਨਾ, ਲੋਭ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਫਲ ਦੀ ਥਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੱਖੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਹਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਤੂਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਕਾਂਡਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਓਹਨਾ ਵਰਗੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਗੂੜ੍ਹ ਮਰਜੀ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੇ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰਿਯ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਲ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਯਜ੍ਞ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਹਿੰਸਕ ਅਤੇ ਸੁਆਰਥੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਸਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਬਲੀ ਦੇ ਕੇ ਯਜ੍ਞ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਸਲ ਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਅਸਥਿਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਪਰ ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਰਜ, ਸਤ, ਜਾਂ ਤਮ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਨ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਲੋਭ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ੀ ਗੱਲ ਵੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਵੇਦ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਬ੍ਰਹਮ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਬਾਰੇ; ਰਿਸ਼ੀ ਲੋਕ ਅਲੰਕਾਰਿਕ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਅਲੰਕਾਰਿਕ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਹੈ। ਧੁਨੀ-ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਗਮ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਅਸੀਮ, ਅਥਾਹ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੇ, ਅਨੰਤ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਵਲੋਂ ਫੈਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਿੱਚ ਧਾਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਕੜੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਜਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਛੰਦਾਂ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਓਅੰਕਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਆੰਜਨ, ਸਵਰ, ਉੱਛਾਰ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਅੱਖਰ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ, ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਵਾਣੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਅਤੇ ਲੀਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਛੰਦ ਚਾਰ ਅੱਖਰ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਯਤਰੀ, ਉਸ਼ਣਿਕ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ, ਬ੍ਰਹਤੀ, ਪੰਕਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ, ਅਤਿਛੰਦਸ, ਅਤਿਅਸ਼ਟੀ, ਅਤਿਜਗਤ ਅਤੇ ਵਿਰਾਟ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਛੰਦ ਹਨ। ਇਹ ਧੁਨੀ ਕੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕੀ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਨਕਾਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਧੁਨੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮਾਇਆ ਦਾ ਉਚਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਕੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਣ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ—ਹਿਰਨ, ਸੂਰ, ਕੁੱਤੇ, ਬਲਦ, ਭੈਂਸ, ਹਾਥੀ, ਗਾਈਆਂ ਦੀ ਪੂੰਛਾਂ, ਬਾਂਦਰ, ਨੇਵਲੇ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਰੂਪ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਘੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਲੰਮਾ-ਚੌੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਸੀ, ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਵਾਲਾ ਅਸਾਫ਼ ਸੁਚੱਜਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਿੰਗਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਅਥਿਥੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਭੇਟਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਫਿਰਨਾ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਯਮ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਅਸਥਾਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਡਾਕੂਆਂ ਵਲੋਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਧਰਮਹੀਣਤਾ ਵਧੇਗੀ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਬੇਲਗਾਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਲੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਡਾਕੂਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਚਲੇ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਤਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਏ ਹੋ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦਿਲੋਂ ਸਚੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲੀਏ।" ਫਿਰ, ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਰਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦੀਆਂ, ਸਿਰਫ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੀਆਂ। ਉਹ ਸਵੇਰ ਸਵੇਰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਕਾਲਿੰਦੀ (ਯਮੁਨਾ) ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਉਹ ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤਰ, ਭੇਟਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਅੰਕੁਰ, ਫਲ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਨਾਲ—ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੀਆਂ: "ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਮਹਾ-ਮਾਇਆ, ਮਹਾ-ਯੋਗਿਨੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨੰਦਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣਾ ਦੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ।"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ।