ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਪਹਿਲੇ ਸਕੰਧ ਦੇ ਇਕੀਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧੌਂਕਣ ਵਾਲਾ ਧੌਂਕਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਰਵੋਚਤ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਵਾਈ ਚੰਗੀ ਲੱਗਣ ਵਾਸਤੇ ਮਿੱਠੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗਤਿਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਫਲਦਾਇਕ ਫਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਮੀ, ਤਰਸਯੋਗ ਅਤੇ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਉਹ ਫਲ ਦੀ ਥਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਹਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤ੍ਰ, ਯਜਨਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਪਰੋਕਸ਼ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਅਤੇ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਯਜਨਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਜਿਹੜੇ ਨਿਰਦਈ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਵਾਸਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਲਈ ਹਿੰਸਾ ਕਰਕੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗੇ, ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਪਾਰੀ ਅਸਲ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਰਜ, ਸਤ, ਜਾਂ ਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਭੋਗਾਂਗੇ,” ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਬੜੇ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇਹ ਵੇਦ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀ ਪਰੋਕਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਰੋਕਸ਼ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਹੈ। ਧੁਨਿ-ਬ੍ਰਹਮ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਅਸੀਮ, ਅਥਾਹ, ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਨਾ ਪੈ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੈ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਲੋਂ ਵਿਸਥਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧੁਨਿ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡਲ ਵਿੱਚ ਧਾਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਕੜੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਾਲਾ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਕੱਢਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ, ਜੋ ਧੁਨਿ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਛੰਦਾਂ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਓਮ ਤੋਂ, ਜੋ ਵਿਅੰਜਨ, ਸਵਰ, ਸਿਸ਼ਕ ਅਤੇ ਘੰਘਰਾਟ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਵਾਣੀ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਅਤੇ ਲੈਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਛੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵਾਰੀ ਚਾਰ ਅੱਖਰ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਗਾਇਤ੍ਰੀ, ਉਸ਼ਣਿਕ, ਅਨੁਸ਼ਟੁੱਪ, ਬ੍ਰਹਤੀ, ਪੰਕਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ, ਅਤਿਛੰਦਸ, ਅਤਿਆਸ਼ਟੀ, ਅਤਿਜਗਤ ਅਤੇ ਵਿਰਾਟ—ਇਹ ਛੰਦ ਹਨ। ਇਹ ਵਾਣੀ ਕੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਅਸਲ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਅਤੇ ਨਕਾਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਅਰਥ, ਜੋ ਧੁਨਿ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਥਾਨ ਹਰਨਾਂ, ਸੂਰਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਬਲਦਾਂ, ਭੈਂਸਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਗਾਇਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁੱਛਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ, ਨੀਵਲਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਹਵਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜਿਹਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਲੰਮੇ ਕੱਦ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਉਚਿਤ ਗੰਦਲਾਪਣ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਅਤਿਥੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਸੰਯਮੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਘੁੰਮਣਾ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਯਮ, ਧਰਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਅਸਥਾਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ!” “ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜੇਤੂ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ।” “ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਤਾਂ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ, ਡਾਕੂਆਂ ਵਲੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਪਾਪ ਵਧ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਨਿਰੰਕੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਓ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਡਾਕੂਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।” “ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹੋ; ਆਓ, ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੀਏ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸਰਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਦੀਆਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੀਆਂ। ਉਹ ਸੁਵੇਰੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਕਾਲਿੰਦੀ (ਯਮੁਨਾ) ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਇਤਰ, ਭੇਟਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਤੋਹਫੇ—ਜਿਵੇਂ ਅੰਕੁਰ, ਫਲ ਅਤੇ ਅਨਾਜ—ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ।