ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੁਲਿੰਦਾ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਮਹਾਨ ਗਾਇਕ — ਭਗਵਾਨ — ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਲਾਲੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇਆਂ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਘਾਹ 'ਤੇ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਲਾਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਗਾ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮ-ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉੱਠੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਢਲਾਨ ਤੋਂ ਪਾਣੀ, ਕੋਮਲ ਘਾਹ ਅਤੇ ਜੜਾਂ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਤਨਾ ਕਿ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੀਆਂ ਬੰਧਨ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਢਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਹੋ ਰਹੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਥੇ, ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਇੱਕਵੀਂ ਚੈਪਟਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਰਧ ਕਾਂਡ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਪਦੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਲਈ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧੌਂਕਣ ਵਾਲਾ ਧੌਂਕਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਫਲ-ਕਾਮ ਫਲ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉੱਚਾ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਵਾਈ ਨੂੰ ਸੁਆਦ ਦੇ ਕੇ ਪਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਕਲਮੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਹਿਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਹੀ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾ ਸਕਦਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਲੋਕ, ਸਮਝ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਭਟਕਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਫਲ-ਕਾਮ ਫਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਮੀ, ਤਰਸਯੋਗ ਅਤੇ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਫੁੱਲਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਫਲ 'ਤੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਅੱਗ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਭਜਨਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪਰੋक्ष ਮਨਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਬਣਾਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਰੂੜ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਲਈ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਵਪਾਰੀ ਅਸਲ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਪਨਿਆਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ, ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਆਸ਼ਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਰਜ, ਸਤ, ਅਤੇ ਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗੇ," ਪਰ ਜਦ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਵੀ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਵੇਦਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀਆਂ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਅਪਰੋਕਸ਼ ਬੋਲਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧੁਨੀ-ਬ੍ਰਹਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਅਸীম, ਅਗੰਭੀਰ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ, ਅਨੰਤ ਨੂੰ, ਬੇਅੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਿੱਚ ਧਾਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਕੜੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਜਾਲ ਕੱਢਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ, ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਛੰਦਾਂ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਓਮ, ਜੋ ਵਿਅੰਜਨ, ਸਵਰ, ਉੱਚਾਰ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਵाणी ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਛੰਦਾਂ ਹਰ ਵਾਰੀ ਚਾਰ ਅੱਖਰ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਗਾਯਤਰੀ, ਉਸ਼ਣਿਕ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ, ਬ੍ਰਹਤੀ, ਪੰਕਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ, ਅਤਿਛੰਦਸ, ਅਤਿਆਸ਼ਟੀ, ਅਤਿਜਗਤ, ਅਤੇ ਵਿਰਾਟ — ਇਹ ਛੰਦ ਹਨ। ਇਹ ਕੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਸੰਕੇਤ ਜਾਂ ਵਿਅਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਸਿਵਾ ਕੋਈ ਇਸ ਦਾ ਅਸਲ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਅਕਤ ਅਤੇ ਨਕਾਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਤ, ਜੋ ਧੁਨੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਮਾਇਆ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਜਾਨਵਰਾਂ — ਹਿਰਨ, ਸੂਅਰ, ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ, ਬਲਦ, ਭੈਂਸ, ਹਾਥੀ, ਗੋ-ਪੂੰਛ, ਬਾਂਦਰ, ਨੇਵਲੇ ਅਤੇ ਸੱਪ — ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨ-ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੰਭੀਰ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਧੁਨ-ਧੁਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪਿਆਰ-ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਚੁਕਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਲੰਮਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਦਲਾਪਣ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸਿੰਗਾਰ ਦੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਸਹੀ ਭੇਟਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸਵ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਭਟਕਣਾ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੁ, ਯਮ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸਥਾਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ — ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ, ਬੈਠਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਰਥ ਨਾਲ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਰਨ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ, ਡਾਕੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਧਰਮ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਅਣ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਡਾਕੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੀਏ।