ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਗਵਾਲ-ਮੰਡਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਧੁਰ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੁਰ ਲੈ ਕੇ, ਵਡ਼ੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਵਿਛਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਣ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਪੁਲਿੰਦਾ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਾਹ ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਣਾਂ ਦੀ ਲਾਲ ਚੂਰੀ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਚੂਰੀ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਠੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਵੇਦਨਾ ਨੂੰ ਠੰਡ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਚੂਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸ਼ਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਗਈ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਹਰਿ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨ ਉਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੋਂ ਜਲ, ਕੋਮਲ ਘਾਹ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਉਪਲਬਧ ਕਰਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਊਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ। ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਜੀਵ ਵੀ ਥੰਮ ਜਾਂਦੇ, ਰੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬੰਧਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗੋਪੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਖੇਡ-ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਮੇ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਦੇ ਇਕਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧੌਂਕਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਦਵਾਈ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਖਾ ਲਵੇ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਹਿੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਇਕ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਅੰਧਕਾਰ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਲਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਮਝ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭਟਕੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਫਲ-ਫਲਸੂਰੀ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸਨਾ, ਲੋਭ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹਨ, ਜੋ ਫਲ ਦੀ ਥਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਗ ਵੱਲ ਭੱਜਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਜਗਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਸਤਸੰਗ ਅਤੇ ਯਜ્ઞਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਪਰੋਕਸ਼ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਧਿਆਨ ਦੇਂਦੇ ਹੋਏ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਯਜ್ಞ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਨਿਰਦਈ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਹਿੰਸਾ ਕਰਕੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਯਜ्ञ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਲਾਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਅਸਥਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਰਜ, ਸਤ, ਜਾਂ ਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਭੋਗਾਂਗੇ," ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੇਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ਨਾ ਵੀ ਮਨਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵੇਦ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ 'ਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਬ੍ਰਹਮ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਪਰੋਕਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਰੋਕਸ਼ ਬੋਲਣ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਧੁਨੀ-ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮ ਸਮਝਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਅਸੀਮ, ਅਪਾਰ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੈ, ਅਨੰਤ ਬ੍ਰਹਮ, ਆਪਣੇ ਅਤੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਾਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਕੜੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਜਾਲ ਬੁਣਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ, ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਛੰਦਾਂ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਓਮ ਤੋਂ, ਜੋ ਵਿਅੰਜਨ, ਸਵਰ, ਉਸ਼ਮ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਵਾਣੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੈ, ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵਾਰੀ ਚਾਰ ਅੱਖਰ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਯਤਰੀ, ਉਸ਼ਣਿਕ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ, ਬ੍ਰਹਤੀ, ਪੰਕਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ, ਅਤਿਛੰਦਸ, ਅਤਿਅਸ਼ਟੀ, ਅਤਿਜਗਤ ਅਤੇ ਵਿਰਾਟ—ਇਹ ਸਭ ਛੰਦ ਹਨ। ਇਹ ਕੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ, ਕੀ ਉਚਾਰਦਾ, ਕੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵਗੈਰ ਕੋਈ ਇਸਦਾ ਅਸਲ ਭੇਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਨਕਾਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਰਥ ਧੁਨੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਕੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਥਾਨ ਹਰਣ, ਸੂਰ, ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ, ਬਲਦ, ਭੈਸ, ਹਾਥੀ, ਗਊਆਂ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਬਾਂਦਰ, ਨੀਵਰ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਨੇਹੀ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਚਾ, ਕਮਲ-ਨੈਤਰ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਛਾਲ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਲਾ-ਕੁਚੈਲਾ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਸਿੰਗਾਰ ਦੇ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ-ਅਭਿਨੰਦਨ ਕਰਕੇ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯੋਗਯ ਆਹੂਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਵੈ-ਸਯਾਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਨਾ ਧਰਮਾਤਮਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਰਿ ਦੀ ਸਥਾਪਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਯਮ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਅਸਥਾਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ—ਤੁਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਰਥ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਵਰਣ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ, ਡਾਕੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਬੇਲੱਗ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਲੱਸ ਕਰ ਲਓ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਹੇਠ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।