ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਵਪਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨ ਜੀਵ, ਜਦੋਂ ਮੌਸਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੀਂਹ ਰੁਕਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਪਕੜ ਲਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਰਚੀ। ਪਿਛਲੇ ਜੋ ਰਚੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅਹਾ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਹੈ! ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਸਥਾਪਤ ਹਨ, ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਅਨਾਜ ਖਾਈਏ।" ਤਪ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਰਚੇ। ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ, ਅਜੰਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਕੀ ਸੀ? ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਵਧੀਕਤਾ, ਤਪ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਸਾਫ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ—ਉਹ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਵੰਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਹ ਵੰਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਅਦਿੱਖ, ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਜਾਰੀ ਨਾ ਰੱਖ ਸਕੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਪਹਿਨੇ, ਨ੍ਰਿਤਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨ੍ਰਿਤਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਨ ਵਿਚ ਕਰਣਿਕਾਰ ਫੁੱਲ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਵੰਸਲੀ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੀਤ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵੰਸਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਵ੍ਰਜਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਗੋਪੀਆਂ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ: "ਹੇ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਨਹੀਂ—ਵ੍ਰਜਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ, ਵੰਸਲੀ ਨਾਲ ਮੁਖ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਮਿਲਦੀ ਹੋਈ ਦੇਖਣਾ।" ਅੰਬ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਟਹਣੀਆਂ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ, ਮੋਰ ਪੰਖ, ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਕੁਵਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਦੋਵੇਂ ਗਵਾਲ-ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਨ੍ਰਿਤਕਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। "ਹੇ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਇਹ ਵੰਸਲੀ ਕਿੰਨੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਦਾਮੋਦਰ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਰਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਸ ਨੂੰ ਚੱਕ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਕੰਪਦੇ ਹਨ, ਦਰੱਖਤ ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਅੰਸੂ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਸਹੇਲੀ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਵੰਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਮਸਤ ਮੋਰ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਸਧਾਰਣ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣ ਵੀ ਕਿੰਨੇ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਜੋ ਨੰਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਵੰਸਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਚਲਣ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵੰਸਲੀ ਦੀ ਮਧੁਰ, ਅਲੱਗ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲੁੜਕ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਵਸਤ੍ਰ ਢੀਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਗਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਵੰਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨੂੰ ਕੰਨ ਉਚੇ ਕਰਕੇ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਖੜੀਆਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਦੂਧ ਰੱਖ ਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਅੰਸੂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲ 'ਚ ਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।" "ਮਾਂ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਧਨਵੰਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹਨ; ਸੋਹਣੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵੰਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਸਾਰਾ ਹੋਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਦਰਿਆ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ 'ਚ ਗੋਲ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਫ਼ਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਕਮਲ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਗਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਨਾਲ ਧੁੱਪ 'ਚ ਚਰਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੰਸਲੀ ਵਜਾ ਰਿਹਾ, ਦਰੱਖਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਉਚੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਠੰਡ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਪੁਲਿੰਦਨੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਿਹਰਿਆਂ ਅਤੇ ਛਾਤੀਆਂ 'ਤੇ ਉਹ ਰੰਗ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਲੱਗ ਕੇ ਘਾਹ 'ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੀ ਜਗਾਈ ਹੋਈ ਪੀੜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਇਹ ਪਹਾੜ, ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਢਲਾਨਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ, ਨਰਮ ਘਾਹ ਅਤੇ ਜੜਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ 'ਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੰਸਲੀ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ; ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਵੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ, ਦਰੱਖਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਅਚੰਭੇ 'ਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਲੀਲਾ-ਗਾਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲਾਂ 'ਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ 'ਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇੱਥੇ ਪਹਿਲੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਇੱਕ-ਇੱਕੀ ਚੈਪਟਰ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਮਹਾ-ਪੁਰਾਣ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ 'ਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਕੁਝ ਉੱਚਾ; ਸਰੀਰ ਦੇ ਲਈ ਜੀਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਧੌਂਕਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਫਲ-ਕਰਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਵਾਈ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸੁਆਦ ਦੇ ਕੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ। ਜਨਮ ਤੋਂ, ਮਾਨਵ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਹਿਸਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਹਿਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉਸੇ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਲਾ ਸਕਦੇ? ਇਸ ਲਈ, ਕੁਝ, ਸਮਝ ਦੀ ਕਮੀ ਅਤੇ ਭਟਕਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਫੁੱਲਦਾਰ ਫਲ-ਕਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੋ ਵਾਸਨਾ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। "ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਪਜਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤ-ਕਰਮ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।" ਮੇਰੀ ਪਰੋक्ष ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੇ ਉਹ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਜੋ ਕਠੋਰ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਲਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਕਰਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਪਾਰੀ, ਅਸਲ ਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ 'ਚ ਉਸ ਅਸਥਿਰ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਣਨ 'ਚ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗਾ ਸੁਆਦ ਹੈ। ਜੋ ਰਜ, ਸਤ, ਅਤੇ ਤਮ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਹ ਗੁਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ 'ਚ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ, "ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ 'ਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣਗੇ," ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਫਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਅਤੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਫੁੱਲਦਾਰ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਖੇ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਲਾਲਚ 'ਚ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਵੇਦਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਿੰਨ-ਭਾਗੀ ਵਿਭਾਜਨਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ 'ਚ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਪਰੋਖਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਰੋਖ ਬੋਲੀ ਪਸੰਦ ਹੈ।