ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਤਗੁਣੀ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਨਾਦ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਮੰਡਲ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਠੰਡੀ ਤੇ ਗਰਮ ਸੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਏ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਾ ਹੋ ਸਕੀਆਂ। ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ, ਹਿਰਣ, ਪੰਛੀ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਪੌਦੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਰਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ, ਵਧਦੇ-ਫਲਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਫਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ‘ਤੇ ਕਮਲ ਖਿੜਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਿੜਣ ਵਾਲੇ ਕੁੰਵਰ ਫੁੱਲ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਪਰ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ। ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਉਹਾਰ ਹੋ ਰਹੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਪੱਕੀ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਹਰੀ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਵਪਾਰੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਰਾਜੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵਰਖਾ ਰੁਕਣ ‘ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ, ਜੋ ਆਤਮ-ਸੰਪੰਨ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਨਵਾਂ ਲੋਕ ਬਣਾਇਆ; ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵ-ਪਤੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਅਹਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚੀਤਾ, ਤੇਰਾ ਕਰਮ ਕਿੰਨਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ! ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰੀਏ।" ਤਪ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਰਚੇ। ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ, ਅਜਨਮਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼੍ਰੀ, ਤਪ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ। ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਪਾਣੀ ਨਿਰਮਲ ਸੀ ਤੇ ਖਿੜਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਗਵਾਲ-ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂ ਨਾਲ, ਹਵਾ-ਠੰਡੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ, ਮਧੁ-ਪਤੀ, ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵਾਜੇ ਦੀ ਉਹ ਧੁਨ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਜਗਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੁਝ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਅਣਦੇਖੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਵਰਣਨਾ ਕਰਦੇ-ਕਰਦੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਰਮ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ, ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬੋਲ ਨਾ ਸਕੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਲਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਰਤਕ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਫੁੱਲ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ ਵਿਸ਼, ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਵਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਗਵਾਲ-ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੁਹਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਾਜੇ ਦੀ ਧੁਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਗੋਪੀਆਂ ਕਹਿੰਦੀਆਂ, "ਹੇ ਸਖੀਓ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਨਹੀਂ—ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ, ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਾਜੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਦੇਖਣਾ।" ਮੈਂਗੋ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ, ਮੋਰ ਪੰਖ, ਕਮਲ ਤੇ ਕੁੰਵਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਿਸ਼, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਗਵਾਲ-ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਨਰਤਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਚਮਕਦੇ। ਵਾਜਾ, ਹੇ ਸਖੀਓ, ਕਿੰਨਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਮੋਦਰ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਤਰਸਦੀਆਂ, ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਇਸ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇਪਣ ਨੂੰ ਚੱਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਕੰਪਦਾ, ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੰਸੂ ਵਗਾਉਂਦੇ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਵਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਜਸ਼ਨ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਇੱਥੇ ਆਇਆ; ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਸਤ ਮੋਰ ਨਚਦੇ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਹੇ ਸਖੀਓ, ਇਹ ਸਾਦਾ-ਮਨ ਹਿਰਣ ਵੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਵਾਜਾ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਤੇ ਚਲਣ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਜੇ ਦੀ ਮਿੱਠੀ, ਇਕੱਲੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਨ ਉਲਝ ਜਾਂਦੇ, ਫੁੱਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਵਿਸ਼ ਢੀਲਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ। ਗਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਵਾਜੇ ਦੀ ਧੁਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਉਪਰ ਲੈ ਕੇ, ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਦੁੱਧ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਲੋਂ ਗਲੇ ਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਮਾਂ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਧਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ; ਸੋਹਣੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਾਜੇ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ। ਦਰਿਆਵਾਂ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਹਿਣ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਉਹ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਕਮਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਾਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਗਵਾਲ-ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਧੂਪ ਵਿੱਚ ਚਰਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਦਰੱਖਤ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਝਾਂਵੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਪੁਲਿੰਦਾ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਗਾਇਕ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਲਾ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਪ੍ਰੇਮ-ਦੁਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਹ ਪਹਾੜ, ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਢਲਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਨਰਮ ਘਾਹ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ। ਜਦ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਵਾਲ-ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਵਾਜੇ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਵਜਦੀ; ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਦਰੱਖਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਥੇ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਇਕੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਪ-ਪਹਚਾਣ ਜਾਂ ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਸਰੀਰ ਲਈ ਜੀਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਧੌਂਕਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਫਲ-ਕਰਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਦਵਾਈ ਨੂੰ ਸੁਆਦ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਲੈਣ। ਜਨਮ ਤੋਂ, ਮਾਨਵ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਹਿਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਦੁਖ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ, ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ, ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਫਲ-ਕਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵੇਦ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੋ ਲਾਲਚੀ, ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ 'ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਫਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਹ ਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਪਜਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਭਜਨ ਤੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ। ਮੇਰੀ ਅਪਰੋਕਸ਼ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਸੁਹਾਵਨੇ ਦਿਨ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਾਜੇ ਦੀ ਧੁਨ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੀ ਵਰਣਨਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।