ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਆਈ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬੱਦਲਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮਲ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਗੰਦਗੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ bilkul ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੰਪਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਸਾਧੂਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡਦੇ, ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੰਦੇ ਜਾਂ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਟਾਈ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਮੂਰਖ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੀ ਘਟਾਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵ autumn ਦੀ ਧੁੱਪ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੀਬ, ਦਇਆਲੂ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਅਣਯਤ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਪੌਦੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਸੁੱਕਾ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ "ਮੈਂ" ਤੇ "ਮੇਰਾ" ਦੇ ਭਾਵ ਛੱਡਦੇ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰ autumn ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਧੂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਲਚਲਾਹਟਾਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸਾਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ autumn ਦੀ ਧੁੱਪ ਦਾ ਤਾਪ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਕੁੰਦ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਦੇਹ-ਭਾਵ ਵਾਲੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। autumn ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਤਵ-ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਨਾਦ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਪੂਰਨ ਆਕਾਰ 'ਚ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਠੰਡੀ-ਗਰਮ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਦੂਰ ਕਰ ਗਈ, ਪਰ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਏ ਸੀ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕੀਆਂ। autumn ਵਿੱਚ ਗਾਂ, ਹਿਰਣ, ਪੰਛੀ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਪੌਦੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਫਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਕਮਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਰਾਤ-ਫੁੱਲ ਵਾਲੇ ਕਵਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਪਰ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ autumn ਦੀ ਪੱਕੀ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਕਲਾ ਨਾਲ ਖਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਵਪਾਰੀ, ਸਾਧੂ, ਤੇ ਰਾਜੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਿਕਲੇ, ਜਿਵੇਂ सिद्ध ਜੀਵ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵਰਸ਼ਾ ਰੁਕਣ 'ਤੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਲੋਕ ਬਣਾਏ; ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਅਹਾ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ! ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਕਿੰਨਾ ਉੱਤਮ ਹੈ! ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਆਓ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰੀਏ।" ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਾਧੂ, ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਬਣਾਏ। ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ, ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ—ਕੀ? ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਵਧੀਕਤਾ, ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਤੇ ਵੈਰਾਗ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ autumn ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਤੇ ਖਿੜਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ, ਅਚੂਤ, ਗਵਾਲਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਹਵਾ-ਠੰਡੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।" ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖ ਖਿੜੇ, ਭੰਭੀਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ, ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ, ਮਧੂ-ਮਧੂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਈਆਂ, ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਈ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਬਾਂਸਰੀ ਦਾ ਸੁਰ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਜਗਾਉਂਦੀ, ਕੁਝ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਰਮ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਰਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਦੱਸ ਨਾ ਸਕੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਪਹਿਨ, ਨ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੰਨਿਕਾਰਾ ਫੁੱਲ ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਕੇ, ਗਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਵੇਰਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਗੋਪੀਆਂ ਆਖਦੀਆਂ: "ਹੇ ਸਾਥੀਓ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਨਹੀਂ—ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਗਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਚਰਦੇ, ਬਾਂਸਰੀ ਨਾਲ ਮੁਖ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਲੈਣੇ ਵੇਖਣਾ।" ਮਾਂਗੋ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ, ਮੋਰ ਪੰਖਾਂ, ਕਵਲ ਤੇ ਕਵਲਿਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਦੋਵੇਂ ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਨ੍ਰਿਤਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕ ਰਹੇ। "ਇਹ ਬਾਂਸਰੀ, ਹੇ ਸਾਥੀਓ, ਕਿੰਨੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਮੋਦਰ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਚੱਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਕੰਪਦਾ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੰਸੂ ਵਗਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਸਾਥੀ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਸਤ ਮੋਰ ਨੱਚਦੇ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੀਵ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।" "ਇਹ ਸਾਦਾ-ਮਨ ਹਿਰਣ ਵੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹਨ, ਜੋ ਨੰਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਵਜੀਲੇ ਵਾਲੀ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਕਾਲੇ-ਹਿਰਣ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਤੇ ਚਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਅਲੱਗ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਕੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਢਲਕ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਢਿਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਗਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਬਾਂਸਰੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਪੀਂਦੀਆਂ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਛੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਦੁੱਧ ਰੱਖ ਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਅੰਸੂ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਜਫ਼ੀ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਮਾਂ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਧਨਵਾਨ ਸਾਧੂ ਹਨ; ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਸੁਣਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਨਦੀਆਂ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਾਵ ਦਬਾ ਕੇ, ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਜਫੀ ਪਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਕਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ।" "ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਾਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਚਰਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਰੁੱਖ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛਾਂ ਵਜੋਂ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲਈ।" "ਪੁਲਿੰਦਾ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਗੀਤਕਾਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਲੱਗੀ ਤੇ ਘਾਸ 'ਤੇ ਛੱਡੀ, ਲਾ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜਾਗੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ।" "ਇਹ ਪਹਾੜ, ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ 'ਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਢਲਾਨਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ, ਨਰਮ ਘਾਹ ਤੇ ਜੜਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ 'ਚ ਗਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ; ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ, ਰੁੱਖ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਢਿਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੇਰਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।