ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਬਦਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਦੇ ਧਨੀ, ਦੁਜਾ-ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਅਸੀਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੌਸਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਜੂਰਾਂ ਅਤੇ ਜੰਬੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕੇ। ਰੱਬ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਥਣ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਰਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਜਦ ਪਾਣੀ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਜਾਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜੜਾਂ, ਕੁੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਗਾਂ, ਬਲਦ ਅਤੇ ਵਢੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਥਣ ਭਾਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਚਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ, ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਮਨ, ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਸੁਧਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬਦਲ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮਲ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਗੰਦਗੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸੰਪਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਸਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜ ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਚੰਗਾ ਨਹੀ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਟਾਈ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੀ ਘਟਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੀਬ, ਅਗਿਆਨੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲਦੇ, ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਪੌਦੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੀ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਸੁੱਕਣੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ 'ਮੈਂ' ਅਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੇ ਭਾਵ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਸਵੀ, ਜਦ ਹਰ ਚਲਚਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸਾਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਕੁੰਦ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਦੇਹ-ਭਾਵ ਵਾਲੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਆਸਮਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਤ੍ਵ-ਗੁਣੀ ਮਨ, ਬ੍ਰਹਮਨਾਦ ਦੀ ਅਸਲ ਮੱਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਅਖੰਡ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵ੍ਰਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਠੰਡੀ-ਗਰਮ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਚੁਰ ਲਏ, ਉਹ ਨਹੀਂ। ਗਾਂ, ਹਿਰਣ, ਪੰਛੀ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਪੌਦੇ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਫਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਮਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਰਾਤ-ਖਿੜਣ ਵਾਲੇ ਲਿਲੀ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਪਰ ਡਾਕੂਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਪੱਕੀ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਕਲਾ ਕਰਕੇ। ਵਪਾਰੀ, ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਰਾਜੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧ ਜੀਵ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਰੋਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਲੋਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਰੀਫ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ! ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਹੈ! ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸਥਾਪਤ ਹਨ, ਚਲੋ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰੀਏ।" ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਸਗੀਆਂ ਦਾ ਸਗੀ, ਚਾਹੀਦੇ ਜੀਵ ਰਚਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ, ਅਜੰਮਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕੀ ਹੈ? ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਵਧੀਆ ਭਗਤੀ, ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਤੇ ਵੈਰਾਗ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਗਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਹਵਾ-ਠੰਡੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਦਰਖ਼ਤ ਖਿੜੇ ਹਨ, ਭੰਭੀਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੈ, ਤੇ ਝੀਲਾਂ-ਨਦੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਮਧੁ-ਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਵੇਰਵਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨ੍ਰਤਕ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੰਨੀਕਾਰਾ ਫੁੱਲ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ-ਵਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸੁਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੋਪੀਆਂ ਕਹਿੰਦੀਆਂ: "ਹੇ ਸਹੇਲਿਓ! ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਨਹੀਂ—ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ, ਵਾਂਸਲੀ ਨਾਲ ਮੁਖ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਵੇਖਣਾ।" ਆਮ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ, ਮੋਰ ਪੰਖ, ਕਮਲ ਤੇ ਲਿਲੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਦੋਵੇਂ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਾਹਿਰ ਨ੍ਰਤਕਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਚ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਹਨ। "ਵਾਂਸਲੀ ਨੇ ਕਿੰਨੀ ਵਧੀਆ ਕਿਸਮਤ ਪਾਈ, ਹੇ ਸਹੇਲਿਓ! ਇਹ ਹੀ ਦਾਮੋਦਰ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਾਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਜਲ ਨੂੰ ਚੱਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਅੰਸੂ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਸਹੇਲੀ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਇੱਥੇ ਪਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਸਤ ਮੋਰ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਧਰਤੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।