ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਦੋਂ ਘਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਚਮਕ ਵੀ ਛੁਪ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੋਰ, ਜਦੋਂ ਬਦਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤਪਸ਼ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਏ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਬਗਲੇ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਅਰਥ ਆਸਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਝੂਠੀ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਬਦਲ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਉਂ ਹੀ, ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਖਜੂਰ ਤੇ ਜਾਮੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਸਕਣ। ਗਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਥਣਾਂ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਹਰੀ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ 'ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭੀਜੀਆਂ ਥਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲਦੀਆਂ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਮਧੂ ਨਾਲ ਟਪਕਦੇ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਕੋਲ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਡਿੱਗਣ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਮੀਂਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਜਾਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਮੂਲ, ਕੁੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੌਲ ਖਾਂਦੇ। ਗਾਵਾਂ, ਬਲਦ, ਤੇ ਵੱਛੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਥਣਾਂ ਭਾਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਘਾਹ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਮੁੰਦ ਕੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਆਈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ। ਇਉਂ ਹੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਪਤਝੜ ਆ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਨਿਰਮਲ, ਪਾਣੀ ਸੁੱਚਾ, ਤੇ ਹਵਾ ਮਿੱਠੀ ਸੀ। ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਖਿੜਨ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਤਝੜ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬੱਦਲ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮੈਲ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਗੰਦਗੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਯਤੀਆਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੋਗੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਜੋ ਜੀਵ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਘਟਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਘਟਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਉਹ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਪਤਝੜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਾਲਾ ਗਰੀਬ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਪੌਦੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਸੁੱਕਾਪਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਪਤਝੜ ਆਉਣ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਬਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗੀ, ਜਦੋਂ ਹਰ ਚਲਣ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ, ਅੰਦਰ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਕਿਸਾਨ ਪੱਕੀਆਂ ਮਟਿਆਰੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੋਗੀ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਧਾਰਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਪਤਝੜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਕੁੰਦ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਦੇਹ-ਭਾਵ ਵਾਲੇ ਦੁੱਖ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਤੇ ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਤੋਗੁਣੀ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਨਾਦ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅਖੰਡ ਮੰਡਲ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ। ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਠੰਢੀ ਤੇ ਗਰਮ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦੂਰ ਹੋਏ। ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ, ਹਰਣ, ਪੰਛੀ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਪੌਦੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਫਲ-ਫੁੱਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਫਲ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਕਮਲ ਸੁਰੀਜ ਦੇ ਉੱਗਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਿੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁਮੁਦੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਲਹਿ ਲਹਿ ਉੱਗੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ। ਵਪਾਰੀ, ਸਾਧੂ ਤੇ ਰਾਜੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਨਿਕਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧ ਲੋਕ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ, ਮੌਸਮ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ, ਜੋ ਆਪ ਵਿਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਲੋਕ ਬਣਾਏ; ਉਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਪਤੀ ਦੀ ਸਟੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ! ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਕਿੰਨਾ ਅਦਭੁਤ ਹੈ! ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਆਓ, ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰੀਏ।" ਤਪ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜੋ ਜੀਵ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਬਣਾਏ। ਅਤੇ, ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ, ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਕੀ ਸੀ? ਧਿਆਨ, ਜੋਗ, ਤਪ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਸਮਪੰਨਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਚੁਤ, ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਥੇ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ, ਮਧੁ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਵੰਸਲੀ ਵਜਾਈ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਹ ਵੰਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਅਣਦੇਖੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕੀਆਂ। ਉਹ ਮੋਰਪੰਖ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਮਰਾਟ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਣਿਕਾਰ ਫੂਲ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਵੰਸਲੀ ਦੇ ਰੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।