ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਾਰਖੂ ਸੁਣੋ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ—"ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਨੇਹ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰੀ ਮੌਸੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਿਹਣ ਵਾਲੇ ਸੰਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ?" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਆਚਾਰਯ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਸੁਣਣਾ, ਉਚਾਰਣਾ, ਕਰਨਾ, ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ, ਜੇ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਕੁਝ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਦੱਸੋ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗਾਊਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਬਾਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ—ਸਵੈਤੰਤਰਤਾ ਆਦਿ। ਸੁਖ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਖ, ਦੇਹ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਵੇਦ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਭਟਕਾਵਾ ਹੈ; ਸਤੋਗੁਣ ਦਾ ਉਤਥਾਨ ਹੀ ਸਵਰਗ ਹੈ।" "ਨਰਕ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ; ਮਿਤਰ, ਗੁਰੂ ਤੇ ਆਪ—all are one. ਘਰ ਦੇਹ ਹੈ; ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਦਰਿਦ੍ਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਵਾਮੀ ਹੈ; ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਫੱਸਿਆ, ਉਹ ਉਲਟ।" "ਹੇ ਉੱਧਵ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਆਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਵੇਖਣਾ ਆਪ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਉਹੀ ਗੁਣ ਹੈ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਗੋਪਾਲਾਂ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝਾਈ ਤੇ ਪ੍ਰਲੰਭਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਦੋਂ ਵੱਡੇ ਗੋਪ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਵ੍ਰਜ ਆਏ ਹਨ, ਇਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ, ਹਰੀਆਲੀ ਛਾ ਗਈ। ਆਕਾਸ਼ ਕਾਲੇ ਘਟਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਰਗਾ ਲਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਘਟਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਿਛਲੇ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਚੁੱਕਿਆ ਪਾਣੀ ਵਾਪਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਰੀ ਘਟਾਂ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ, ਤੇਜ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੀਂਹ ਵਰਸਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਇਆ ਹੀ ਵਰਸ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਫਿਰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਜੁਗਨੂ ਚਮਕਦੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵੇਦ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੇ। ਘਟਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਬੈਠੇ ਡੱਡੂ ਭੀ ਟਰਣ ਲੱਗ ਪਏ—ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਛੋਟੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਜੋ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ ਤੇ ਰਸਤੇ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ—ਜਿਵੇਂ ਆਜ਼ਾਦ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਘਾਹ ਨਾਲ ਹਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਇੰਦਰਗੋਪ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਤੇ ਖੁੰਭੀਆਂ ਦੇ ਛਾਂਵੇਂ ਹੇਠ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਭਾਗ। ਖੇਤ, ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਜੋ ਭਾਗ ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਤਾਜ਼ਗੀ ਪਾ ਕੇ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ—ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸੋਭਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦਰਿਆ, ਕਈ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ—ਜਿਵੇਂ ਅਪਕੁੱਕ ਯੋਗੀ ਦਾ ਮਨ, ਰਾਗ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ, ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਪਰ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਰਾਹ, ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਟ ਗਏ—ਜਿਵੇਂ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਘਟਾਂ ਵਿੱਚ ਛਿਪ ਜਾਂਦੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਸਬੰਧ ਵੀ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵੀ ਚਿਰਸਥਾਈ ਨਾ ਰਹੀ, ਭਾਵੇਂ ਪੁਰਸ਼ ਗੁਣਵਾਨ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਇਕ ਰੰਗ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ—ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ ਜਾਪਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਗੁਣ ਮਨੁੱਖ ਗੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ 'ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਜਾਪਦਾ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਘਟਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਘਿਰਿਆ, ਚਮਕਿਆ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾ ਸਕਦਾ। ਮੋਰ, ਘਟਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਪਰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੂਖੇ ਤੇ ਉਦਾਸ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ—ਜਿਵੇਂ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਰੱਖਤ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮੁੜ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਹੋ ਗਏ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸੁੱਕੇ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਗਲੇ, ਠੰਢੇ-ਚੁੱਪ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ—ਜਿਵੇਂ ਵਿਅਰਥ ਆਸਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਲਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਾਰੀ ਵਗਣ ਨਾਲ, ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਟੁੱਟ ਗਏ—ਜਿਵੇਂ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਦੀ ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਘਟਾਂ, ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ—ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਪੱਕੀਆਂ ਖਜੂਰਾਂ ਤੇ ਜਾਮੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੌਜ ਮਾਣਣ ਲਈ। ਗਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਥਣਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲਦੀਆਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਥਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੁਰ ਕੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਹਦ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਕੋਲ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਮੀਂਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਖੋਹ ਜਾਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੀ, ਤਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੂਲ, ਕੁੰਨ, ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਜਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਆਦਿ ਖਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਹਰੇਆਲੀ ਤੇ ਮੌਸਮ ਦੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ।