ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪਰīkṣਿਤ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਸਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ Śuka ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਕ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਟੁੱਟ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਨਿਰਭਾਵਕ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਸੇਵਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਕੇ ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਮਰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਘਰ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਵੋ, ਛੂਹ ਲਓ, ਚਰਨ ਧੋ ਲਏ ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਵਨ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੱਲੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਾਂਗ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ-ਮਾਮੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੂਨ-ਮਾਸ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਸੀਂ ਨਾਸਵੰਤ ਜੀਵ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿਹੜੇ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਤੇ ਆਤਮ-ਸਥਿਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਸੁਣਨਾ, ਕੀ ਉਚਾਰਨਾ, ਕੀ ਕਰਨਾ, ਕੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦਾ ਉਲਟ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਵਾਸ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦੁਧ ਵੱਟਣ ਸਮੇਂ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ ਦੇ ਇੰਨੇ ਮਿੱਠੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਉੱਤੇ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ—ਸਵੈਤੰਤਰਤਾ ਆਦਿ। ਸੁਖ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਤਾਂ ਚਾਹਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਾਰਗ ਵੇਦ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਗਲਤ ਰਾਹ ਹੈ। ਸਤੋਗੁਣ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੀ ਸਵਰਗ ਹੈ। ਨਰਕ ਹਨ—ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ। ਮਿੱਤਰ, ਗੁਰੂ ਤੇ ਆਪ—ਇਹ ਇਕੋ ਹਨ। ਘਰ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਅਸਲ ਧਨਵਾਨ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦਰਿਦ੍ਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਵਾਮੀ ਹੈ; ਜੇ ਮਨ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਫੱਸੇ, ਤਾਂ ਉਲਟ। ਹੇ ਉਧਵ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਤਰਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਨੇਕੀਆਂ ਤੇ ਅਨੇਕਤਾ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਚਰਚਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਨੇਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਵੇਖਣਾ ਆਪੇ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਨੇਕਤਾ ਦੋਵੇਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸਲ ਨੇਕਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੇ ਗੋਆਲਣਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਅਚੰਭੇਲੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸੇ—ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਿਵਾਈ, ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੰਭਾਸੁਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਾਗ ਪਏ। ਅੰਬਰ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗੱਜਣੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਅਸਮਾਨ ਘਣੇ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਗੱਜਣੀ ਨਾਲ, ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਜਿਵੇਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਣ ਪਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਅਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ, ਜੀਵਨਦਾਇਕ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਇਆ ਧਰਨਾ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸੁੱਕਿਆ ਸਰੀਰ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਰਾਤ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਜੁਗਨੂ ਚਮਕਦੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਾਰਨ ਵੇਦ ਨਾਸਟਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੇ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਡੂਕ, ਜੋ ਚੁੱਪ ਸਨ, ਟਰਾਂ ਟਰਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਫਿਰ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਛੋਟੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਜੋ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ ਤੇ ਰਸਤੇ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਜ਼ਾਦ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਨ। ਧਰਤੀ ਘਾਹ ਨਾਲ ਹਰੀ, ਇੰਦਰਗੋਪ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਤੇ ਖੁੰਭਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਭਾਗ। ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਨੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਮਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਪਛਤਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਮੀਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਤਾਜ਼ਗੀ ਪਾ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਸੋਭਾਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਰਿਆ, ਕਈ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਚਾਲਾਂ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਣਪੱਕੇ ਯੋਗੀ ਦਾ ਮਨ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਚੰਚਲ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਪਹਾੜ, ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਝੜਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਹਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੰਬਦਾ। ਰਸਤੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਤੇ ਅਣਪਛਾਣੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਤੇ ਵਿਵਾਦ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਛਣ ਭਰ ਲਈ ਰਹਿ ਗਏ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਵੀ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗੁਣੀ ਹੋਣ, ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਗੁਣੀ ਜਾਪੇ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜਦ ਮੋਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾ ਸਕਦਾ। ਮੋਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤਪੇ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਸਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੜਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਮੁੜ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਗਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ। ਬਗਲੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਅਰਥ ਆਸ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦੇ ਚਿੰਤਾ-ਭਰੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਨਾਸਟਿਕਾਂ ਦੇ ਝੂਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੱਦਲ, ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਧਨਪਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਗਵਾਂ ਤੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੱਕੀਆਂ ਖਜੂਰਾਂ ਤੇ ਜਾਮੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੌਸਮ ਦੀ ਰੂਚੀ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।