ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਹ ਦਾ ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਜਵਾਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ। ਫਿਰ ਵਿ਷্ণੁਰਾਤ (ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ) ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਅਣਜਾਣ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਚਾਨਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਚਾਰਿਆਂ ਪਲਾਣੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਟੁੱਟ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਦਰਪੂਰਕ ਬੋਲ ਕਹੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਆਮ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸਨ ਆਦਿ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿ਷্ণੁ ਦੁਆਰਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਸੀਂ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਮ ਮਾਨਵ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜਿਹੜੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਅਪਾਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਕੀ ਹੈ: ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ, ਕੀ ਉਚਾਰਨਾ, ਕੀ ਕਰਨਾ, ਕੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਆਚਾਰਯ? ਜਾਂ, ਜੇ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵੱਟਣ ਵੇਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਬਾਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਸ਼੍ਰੀ ਦੀਆਂ ਗੁਣ ਵਖਰੀਤਾ ਆਦਿ ਹਨ; ਸੁਖ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਇੱਛਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਵੇਦ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਗਲਤ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਸਤੋਗੁਣ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੀ ਸਵਰਗ ਹੈ। ਨਰਕ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ; ਮਿੱਤਰ, ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਆਪ ਇਕ ਹੀ ਹਨ। ਘਰ ਸਰੀਰ ਹੈ; ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਤਾ ਹੀ ਧਨ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿਚ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਧਨਵਾਨ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੈ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ; ਅਫ਼ਸੋਸਯੋਗ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੱਸ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਵਾਮੀ ਹੈ; ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਉਹ ਉਲਟ। ਹੇ ਉਧਵ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਠੀਕ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਗੁਣ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਦੋਸ਼ ਵੇਖਣਾ ਆਪੇ ਵਿਚ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਗੁਣ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੋਪਾਲਾਂ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੋਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ—ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝਾਈ ਤੇ ਪ੍ਰਲੰਭ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗੋਪ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰਜਾ ਆਏ ਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਆਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵ ਜਾਗ ਪਏ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਏ। ਅਸਮਾਨ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੰਦ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਬ੍ਰਹਮ। ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਨਦਾਇਕ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਇਆ ਆਪ ਹੀ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ, ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿਚ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਜੁਗਨੂ ਹੀ ਚਮਕਦੇ, ਨਾ ਕਿ ਤਾਰੇ—ਜਿਵੇਂ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ, ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵੇਦ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੱਜਣ ਸੁਣਕੇ, ਮੇਡਕ, ਜੋ ਚੁੱਪ ਸਨ, croak ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ—ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਫੇਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਛੋਟੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਜੋ ਸੁੱਕ ਕੇ ਰਸਤੇ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਮੁੜ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ—ਜਿਵੇਂ ਆਜ਼ਾਦ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਹਰੀ ਘਾਹ ਤੇ ਲਾਲ ਇੰਦ੍ਰਗੋਪਾ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਖੁੰਭਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਨੋ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਿਸਮਤ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਖੇਤ ਪੱਕੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ, ਜੋ ਸਮਝਦੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਸੀਬ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜਲ ਤੇ ਸਥਲ ਜੀਵ, ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਤਾਜ਼ਗੀ ਪਾ ਕੇ ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਗਏ—ਜਿਵੇਂ ਹਰਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ। ਦਰਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਭਲਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਪਰਿਪਕਵ ਯੋਗੀ ਦਾ ਮਨ, ਰਾਗ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਉਤਲ-ਪੁਤਲ। ਪਹਾੜ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ, ਪਰ ਹਿੱਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ। ਰਾਹ, ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਅਣਪਛਾਤੇ ਹੋ ਗਏ—ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ ਤੇ ਝਗੜਿਆਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ, ਛਣਕਦੇ ਤੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ; ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਅਟਲਤਾ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਪੁਰਸ਼ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋਣ, ਕਾਇਮ ਨਾ ਰਹੀ। ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਨਿਰਗੁਣ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ 'ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਗੁਣੀ ਦਿਸਦਾ। ਚੰਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹਾ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ। ਮੋਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਦੇ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਤਪਸ਼ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਭਗਤ। ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਮੁੜ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਹੋ ਗਏ; ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਬਗਲੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਟਿਕ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਅਰਥ ਆਸਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।