ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਅਰੁਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ—ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਮਨ ਅਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਯਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਬਿਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹੋ। ਰਾਜਕੁਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਫਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜਗਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਦੁਜਾ-ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੁੜਾਅ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਮਾਤਾ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਦੇ ਜਹਿਰ ਨਾਲ ਮੌਤ ਆਵੇ, ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ meanwhile ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਓ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁੜ ਭੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂ।" ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਚੌਂਕ ਬਣਾ ਕੇ, ਅਪਣੀ ਪਤਨੀ-ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਾਗਰ ਦੀ ਧੀ (ਗੰਗਾ) ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਜਦ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ ਗਏ, ਤੇ ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, "ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਗ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਫਿਰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਮਧੁਚੁਦਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੂਪ ਰੇਖਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸਵ-ਰੂਪ ਦੀ ਖੋਜ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਆਪਾ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤੱਬ ਕੀ ਹੈ? ਜੋ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਚਾਰੋ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਲੇਪ ਫਿਰਦੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਿਰਲੇਪ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਅਜੀਬ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਆਏ। ਉਹ ਸੌਲ੍ਹਾ ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਰਮ ਹੱਥ-ਪੈਰ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗ, ਵੱਡੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਮਾਨ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਘੋੰਗੇ ਵਰਗਾ ਗਰਦਨ, ਚੌੜਾ ਸੀਨਾ, ਡੂੰਘਾ ਨਾਭੀ, ਮੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ—ਇਹਨਾਂ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਬਿਨਾ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੀ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਾਂਗਰੀ ਰੰਗਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ, ਸੁਭ ਸ਼ਰੀਰ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਅਪਾਰ ਮਹਾਨਤਾ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ, ਆਏ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਅਣਜਾਣ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਸਭਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਹੀ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਦਰਸ਼ਨ, ਛੂਹਣ, ਚਰਣ ਧੋਣ ਜਾਂ ਆਸਨ ਦੇਣ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? "ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਉਥੇ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਸੀਂ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਣਵ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸਿੱਧ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ? "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਸੁਣਨਾ, ਕੀ ਉਚਾਰਨਾ, ਕੀ ਕਰਨਾ, ਕੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਕੀ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਦੱਸੋ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਵਾਸ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇ enna ਤੱਕ ਕਿ ਗਾਵਾਂ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਸਮੇਂ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸ਼੍ਰੀ ਦੀਆਂ ਗੁਣ ਆਜ਼ਾਦੀ ਆਦਿ ਹਨ; ਸੁਖ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ। ਗਿਆਨੀ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਵੇਦ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਗਲਤ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਦਾ ਵਾਧਾ ਸਵਰਗ ਹੈ। ਨਰਕ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ; ਮਿੱਤਰ, ਗੁਰੂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇੱਕੋ ਹਨ। ਘਰ ਸਰੀਰ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਤਾ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਲ ਧਨੀ ਉਹ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੱਸਾਇਆ, ਉਹ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ, ਉਹ ਸਵਾਮੀ ਹੈ; ਜੋ ਜੁੜਿਆ, ਉਹ ਉਲਟ।" "ਹੇ ਉਧਵ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਵੇਖਣਾ ਆਪੇ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਗੁਣ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝਾਈ ਤੇ ਪ੍ਰਲੰਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਦੇ ਗਵਾਲ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਏ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਜਾਗ ਪਏ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਆਸਮਾਨ ਘਣੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ, ਓਹਲੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ। ਜਦ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਪਾਣੀ, ਮੁੜ ਵਰਸਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਵੈਰਾਗ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਰਾਮ ਦੇ ਅਚਰਜ ਕਾਰਜ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਏ।