ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੁਗਧੀ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਮਾਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਉ। ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਨੀਚਤਾ ਕਰ ਬੈਠਿਆ। ਪਰ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਗਰਭ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਗਧੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਪਰਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਅੰਦਰੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, “ਹਾਏ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਨੀਚ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਮੈ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਅਯੋਗ੍ਯ ਵਰਤਾਓ ਕੀਤਾ।” ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ, “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਅਦਰ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣੀ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਇਹ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਾਂ।” ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ, “ਅੱਜ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੋਸ ਦੀ ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਰਾਜ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ, ਜੋ ਅਭਾਗਾ ਹਾਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਦੁਸ਼ਟ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਲਿਆਵਾਂ।” ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਮਕ ਸੱਪ ਵਲੋਂ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ, ਹੁਣ ਤਕਸ਼ਕ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਰਥਕਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਅਮਰ ਨਦੀ (ਗੰਗਾ) ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਰਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ, ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁਪਦ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕੇਵਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਆਏ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਆਏ: ਅਤ੍ਰਿ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚ੍ਯਵਨ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਾ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਾਧੀ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ, ਉਤਥਯ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਏਧਮਵਾਹ; ਮੈਧਾਤਿਥੀ, ਦੇਵਲ, ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਪਿੱਪਲਾਦ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਔਰਵ, ਕਵਸ਼, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ, ਅਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਨਾਰਦ। ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕੀਤੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੱਜ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲੀ। ਰਾਜਾ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਲੁੱਟ ਗਿਆ—ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਨਿੰਦਣੀਯ ਕੰਮ!” “ਮੇਰੇ ਲਈ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿਚ ਆਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰਾਗ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੋਹ ਜਲਦੀ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਨਾਲ ਮੌਤ ਆਵੇ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉ।” “ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਦੁਬਾਰਾ ਮੇਰਾ ਮਨ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣੀ ਰਹੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ (ਗੰਗਾ) ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਇਸ ਦਾ ਆਚਰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।” “ਹੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜ ਮুকੁਟ ਵਾਲਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।” “ਅਸੀਂ ਸਭ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਫਿਰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਮਧੁਚਿਊਦ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਭ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ, ਸੱਚੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਖੋਜ ਤੋਂ ਵਾਧੂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ।” “ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸੱਚਾ ਕਰਤਵ ਕਿਹੜਾ ਹੈ?” ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਿਰਲੇਪ, ਆਸਾ-ਨਿਰਾਸਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਨਿਰਵਸਤਰ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮਸਖਰੇ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸੀ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ, ਹੱਥ, ران, ਬਾਂਹਾਂ, ਮੋਢੇ, ਗਲ੍ਹ ਅਤੇ ਗਲ੍ਹ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਕੋਮਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ, ਕੰਨ ਉੱਚੀ ਨੱਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਭੌਂਹਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਤੇ ਗਲ੍ਹ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਉੱਚੀ, ਨਾਭੀ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾਰ, ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਮਧੁਰ ਗੋਲਾਈ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਰਵਸਤਰ, ਵੱਲਾਂ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲਟਕਦੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਜਵਾਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ, ਅੰਗ-ਅੰਗ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਆਗੇ ਉੱਠ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੁਰਾਤ (ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ) ਨੇ ਆਏ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਅਣਜਾਣ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਣਯੋਗ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਸਭਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਤਾਰੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਡੋਲ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਨਿਮਾਣੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।” “ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਚਰਨ ਧੋਣ ਜਾਂ ਆਸਨ ਆਦਿ ਦੈਣ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?” “ਤੁਸੀਂ ਉਪਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।” “ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਹੈ।” “ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਸੀਂ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਮਨੁੱਖ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ? ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਅਵ੍ਯਕਤ ਵਿਚ ਚਿੱਤ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ।” “ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਕੀ ਹੈ? ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?