ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਰਿਣਾਮ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਾਸਤੇ ਕੁਝ ਨਾ ਮੰਗਣ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਾਭ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਸੋ, ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਹੜਾ ਨਰਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਬਾਲਕ ਅਤੇ ਨੀਚ ਹਾਂ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੁੜ ਮੌਤ ਤੋਂ ਜਿੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ, "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਐਸਾ ਨੀਚ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਦੇਵ-ਤੁਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲ ਅਪਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਅਪਦਾ ਆਉਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਾਂ।" "ਅੱਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭੜਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਰਾਜ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਗਾਉਂ ਵਲ ਐਸਾ ਮੰਦਾ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਲਿਆਵਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਮਕ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਕਸ਼ਕ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਮਨ ਵਿਚ ਵੈਰਾਗ ਲਿਆਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਰਥਕਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਤੌਰ ਤੇ ਤੋਲ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਮਰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁਪਦ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਸਗਲੇ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ; ਜਿਆਦਾਤਰ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਭਾਣੇ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਤਪੁਰਖ ਆਪ ਹੀ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਆਏ: ਅਤ੍ਰਿ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚਯਵਨ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਾ; ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਾਧੀ ਪੁੱਤਰ (ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ), ਫਿਰ ਰਾਮ, ਉਤਥਯ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਏਧਮਵਾਹ। ਮੇਧਾਤਿਥੀ, ਦੇਵਲ, ਆਰਸ਼ਟਿਸ਼ੇਣ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਪਿੱਪਲਾਦ; ਮੈਤਰੇਯ, ਔਰਵ, ਕਵਸ਼, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਦੁਵੈਪਾਯਨ (ਵਿਆਸ), ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ। ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਅਰੁਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ; ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ਼ ਮਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਧੰਨ ਹਨ, ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ। ਰਾਜਵੰਸ਼, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਹੈ।" "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸਭ ਦੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੱਗਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਭਾਵ ਜਗਾਇਆ, ਜੋ ਦੋਜਾ-ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਹ ਜਲਦੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਵੀ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਦੇ ਡਸਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਓ।" "ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲ ਭਗਤੀ ਤੇ ਲਗਨ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਸਦਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਤੇ ਡਿੱਠ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ (ਗੰਗਾ) ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਿਆਂ ਬੈਠਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਡੌਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ: "ਇਸ ਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਲੋਕ-ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਜਿਹੜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ, ਜੋ ਰਾਜ-ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿੰਘਾਸਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਫੌਰਨ ਹੀ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ ਸਭ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ; ਫਿਰ ਇਹ ਪਰਮ ਭਗਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਰਵੋਚਤ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ, ਮਧੁਚੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਸਮਝ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਸੂਰ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਸਨ। "ਸਭ ਇਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੇਦ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮ ਮੰਗਲ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਹੀ ਲਕੜੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਲਾਹ ਉੱਤੇ, ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਸਾਫ਼ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਾਸਕਤਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਕੜੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ, ਹੱਥ, ਰਾਨਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ, ਮੋਢੇ ਤੇ ਗਲ੍ਹਾ ਕੋਮਲ ਸਨ; ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ, ਕੰਨ ਉਚੀਆਂ ਨੱਕ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ, ਭੌਂਹਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਗਲ੍ਹਾ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ। ਉਸਦੇ ਗਲ੍ਹੇ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਉੱਚੀ, ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾਰ, ਪੇਟ ਮੋਮ ਜਿਹਾ ਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਨੰਗਾ, ਵਾਲ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦੀਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਤਾਜਗੀ ਸਦਾ, ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚਿੰਨ੍ਹ; ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੀ ਅਸਲੀਤਾ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੁਰਾਤ (ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ) ਨੇ, ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅਗਿਆਨੀ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਭਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤਾਰਿਆਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਵਿਚ ਪੁੱਛਿਆ। ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਸੇਵਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਅਤਿਥੀ ਬਣ ਕੇ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਚਰਨ ਧੋਣ ਜਾਂ ਆਸਨ ਆਦਿ ਦੇਣ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ?" "ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।