ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇਵਸੈਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਫੇਰ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੋਈ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਚਮਤਕਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਫਲ ਸਵਰੂਪ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਲੋਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ—even ਜੇ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, “ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਚਾਹੇਗਾ, ਜੋ ਨਰਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਵੈ-ਆਤਮਾ ਹੈ?” ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਇਸ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਾਲਕਪਨ ਤੇ ਅਧਮਤਾ ਕਾਰਨ ਹੋਈ, ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਗਰਭ, ਭਾਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਤਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਜਨਮ ਕਥਾ—ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?” ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਅੰਦਰੋਂ ਬੜੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਅਪਵਾਦਯੋਗ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ, “ਹਾਏ, ਮੈਂ ਨਿਰਪਾਪ ਤੇ ਲੁਕਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਧਮ ਵਰਗੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ।” ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਦੇਵਤਾਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਮੇਰੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਾਰਨ, ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਆਵੇਗੀ। ਆਉਣ ਦੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮੁੜ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਮੰਗੀ, “ਅੱਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਰਾਜ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ; ਮੈਂ, ਅਭਾਗਾ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗਾਵਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਰੱਖਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਮਕ ਸਾਪ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ। ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਤਕਸ਼ਕ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਲਗਾਵਤੋਂ ਵਿਰਕਤੀ ਦੇਵੇਗਾ।” ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁੱਲਤਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੋਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਅਮਰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਵਿ਷ਣੁ-ਪਦ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਲਿਆ, ਮਨ ਕੇਵਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧ ਤਿਆਗ ਕੇ। ਉਥੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ; ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਉਹ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਭਾਨੇ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮਾਤਮਾ ਖੁਦ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤ੍ਰੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚਯਵਨ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਾ; ਪਾਰਾਸ਼ਰ, ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਰਾਮ, ਉਤਥਿਆ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਏਧਮਵਾਹ, ਮੈਧਾਤਿਥੀ, ਦੇਵਲਾ, ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੋਤਮ, ਪਿਪਲਾਦ; ਮੈਤਰੇਯ, ਔਰਵਾ, ਕਵਸ਼, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ, ਤੇ venerable ਨਾਰਦ। ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਅਰੁਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ; ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸਗੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਆਗਵਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਨ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਇਰਾਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਈ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਯਾਲੂ ਸੁਭਾਵ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਾਜਵੰਸ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਣ-ਸਮਝੀ ਕਾਰਨ, ਦੂਰ ਪੈ ਗਿਆ—ਹਾਏ, ਅਜਿਹੇ ਅਪਵਾਦਯੋਗ ਕੰਮ।” ਮੈਨੂੰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜੁੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਿਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਵਿਰਕਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦਿਵਾਈ, ਜਿੱਥੇ ਲਗਾਵਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉੱਤੇ ਮਨ ਟਿਕਾ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਜਾਂ ਤਕਸ਼ਕ ਸਾਪ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਹੋਵੇ, ਹੋਵੇ; meanwhile, ਵਿ਷ਨੁ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਓ।” “ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਭਗਤੀ ਤੇ ਲਗਾਵਤ ਹੋਵੇ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ noble ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਨਿਰਣੈ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕੂਸ਼ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ। ਜਦ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੇ, ਉਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਹੈ।” “ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿ ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ, ਜੋ ਰਾਜ-ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸਿੰਘਾਸਨ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, turant ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੇਵਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।” “ਅਸੀਂ ਸਭ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡੇ; ਫਿਰ ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਭਗਤ, ਰਾਗ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।” ਇਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਆਪਣੀ ਮਧੁਚੂਦਾ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਨਿਰਪਾਪ ਹੋ ਕੇ, ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ, ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਵਿ਷ਨੁ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। “ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ।” “ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ।” ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ venerable, ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਉਮੀਦ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਨਕਲੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸोलਾਂਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ, ਹੱਥ, ਜੰਘਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ, ਮੋਢੇ, ਗੱਲ੍ਹ, ਤੇ ਗਾਲ ਨਰਮ ਸਨ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ, ਕੰਨ ਉੱਚੀ ਨੱਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਭੌਂ ਸਰੀਲੇ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਗਲ੍ਹ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਬਣੀ। ਉਸਦੇ ਕੰਦھے ਲੁਕੇ ਹੋਏ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਉੱਚੀ, ਨਾਭੀ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਪੇਟ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਨਰਮ, ਨੰਗਾ, ਵਾਲ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਫੈਲਿਆ, ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਝੁਕੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਵਾਂਗ। ਉਸਦੀ ਰੰਗਤ ਗੂੜ੍ਹੀ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ, ਅੰਗ auspicious ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਖਿੱਚ ਜਾਂਦਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪਛਾਣ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲੁਕਵੀਂ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੁਰਾਤਾ (ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ) ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀ ਦਾ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਅਣਜਾਣ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚੇ ਹਟ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ—ਬ੍ਰਹਮ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ—ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤਾਰਿਆਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤੇ ਨक्षਤਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਭਗਤ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਗਿਆਨ-ਪੂਰਨ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਦਰ-ਪੂਰਵਕ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ, ਆਮ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਸੇਵਾ ਜੋਗ ਬਣ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਅਤਿਥੀ ਵਜੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।” “ਤੁਸੀਂ ਯਾਦ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੁਹਣ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਜਾਂ ਆਸਨ ਆਦਿ ਦੇਣ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?