ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।” “ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਸੀ, ਪਰ ਸੱਤ ਹੋ ਗਏ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਸਚ ਦੱਸ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਨਹੀਂ।” “ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੈਂ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।” “ਇਹ ਅਸਚਰਜ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਜੋ ਐਸਾ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।” “ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਨਾ ਚਾਹਦੇ ਹੋਏ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ—even ਜੇ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਚਾਹਣ; ਪਰ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਚਾਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸਾ ਨਹੀਂ।” “ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨੂੰ ਚੁਣੇਗਾ, ਜੋ ਨਰਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਵੈ-ਆਤਮਾ ਹੈ?” “ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਮੈਂ ਅਣਜਾਣ ਤੇ ਨਿਮਨ ਹਾਂ। ਭਾਗ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਿਆ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਇੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਜਨਮ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਗੰਭੀਰ ਤੰਗ, ਉਸ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: “ਹਾਏ, ਮੈਂ ਨਿਮਨ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ।” “ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਪਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਫ਼ਤ, ਜੋ ਔਖੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਲਦੀ ਆਵੇਗੀ। ਆਉਣ ਦੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਬਣੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮੁੜ ਐਸਾ ਨਾ ਕਰਾਂ।” “ਅੱਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਰਾਜ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਖਜਾਨਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ; ਮੈਂ, ਅਭਾਗਾ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਰੱਖਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਮ ਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਚੰਗਾ ਸਮਝਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਕਸ਼ਕ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੇ ਜੁੜੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੈਰਾਗ ਦਿਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਆਗਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਰਰਥਕਤਾ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਮਰਤ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਜਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਕੌਣ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਵਰਤ ਲਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੁ-ਪਦ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ, ਸਾਰੀਆਂ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਨਿਰਭੀਕ। ਉਥੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ; ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮਵਾਨ ਆਪ ਹੀ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤ੍ਰਿ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਚਯਵਨ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਤੇ ਅੰਗਿਰਾ; ਪਾਰਾਸ਼ਰ, ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਰਾਮ, ਉਤਥਯ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਤੇ ਏਧਮਵਾਹ। ਮੇਧਾਤਿਥੀ, ਦੇਵਲਾ, ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਪਿਪਪਲਾਦ; ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਔਰਵਾ, ਕਵਸ਼ਾ, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਦਵੈਪਾਯਨ, ਤੇ venerable ਨਾਰਦ। ਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਅਰੁਣਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਫ਼ ਮਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਹਾਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਯਾ-ਸਵਭਾਵ ਦਿਖਾਇਆ। ਰਾਜਾ-ਵੰਸ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਣ-ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਦੂਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਹਾਏ, ਐਸੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ।” “ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸਭ ਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੱਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜਗਾਈ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ-ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਹ ਜਲਦੀ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।” “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ, ਜੋ ਹੋਵੇ, ਹੋ ਜਾਵੇ; meantime, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਓ।” “ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਰਨਵਾਨਾਂ ਤੇ ਭਗਤੀ ਤੇ ਲਗਾਵਟ ਹੋਵੇ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ noble ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਨਿਰਣੈ ਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਦੇ ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਤੇ ਡੌਲ ਵੱਜੇ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਆਖਿਆ: “ਇਹ ਕੰਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉੱਚਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਹੈ।” “ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ, ਜੋ ਕਦੇ ਰਾਜ-ਮੁਕੁਟ ਵਾਲੀ ਗੱਦੀ ਤੇ ਸੀ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।” “ਅਸੀਂ ਸਭ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡੇ; ਫਿਰ, ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਗਤ, ਰਾਗ-ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਰਵੋਤਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਮਧੁਚੂਦਨ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸਮੇਤ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। “ਸਭ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ, ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਸਰਵੋਤਮ ਭਲਾਈ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ।” “ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ।” ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, venerable, ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਿਰਾਸ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਲਕੜ-ਕੁੜ ਲੱਛਣ ਪਛਾਣਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਲਟ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਹੱਥ, ਜੰਘਾ, ਬਾਂਹ, ਮੋਢੇ, ਗਲ, ਗਲ੍ਹਾ, ਤੇ ਗਲ੍ਹਾ, ਸਭ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ; ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ, ਕੰਨ ਉੱਚੀ ਨੱਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਭਰਵਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਗਲ ਸੰਕ ਘੜੀ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਉੱਚੀ, ਨਾਭੀ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾਰ, ਪੇਟ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਨਰਮ ਗੋਲ; ਨੰਗਾ, ਵਾਲ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਫੈਲਿਆ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਵਰਗਾ। ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਦਾ ਤਾਜ਼ਾ, ਅੰਗ auspicious ਚਿਨ੍ਹ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ; ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਮਹਿਮਾ ਪਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਟਨਾ, ਭਗਵਤ ਕਥਾ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਤੇ ਭਾਵ-ਭਰਪੂਰ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਪੰਥ-ਪੰਥ ਤੇ ਆਤਮਾ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।