ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਿਤੀ ਨੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੂਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮ ਪਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਦਿਨ ਦਿਤੀ ਉਠੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੁਣ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਸੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਏ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਨਾ ਦੇ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੰਨਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ‘ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਭਾਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਫੇਰ ਸੱਤ ਸੱਤ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੋਈ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਨਤੀਜਾ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਐਸਾ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੁਝ ਮੰਗਦੇ ਵੀ ਨਾ ਹੋਣ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਾਭ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਨਹੀਂ। ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਨਰਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇਸ ਵੱਡੀ ਭੂਲ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਠਿਆ ਹੈ।” ਇਉਂ ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਜਨਮ ਦੀ ਗਾਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ (ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ) ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਅਪਵਾਦਯੋਗ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, “ਹਾਏ, ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਅਯੋਗ ਵਾਂਗ ਵਰਤਾਅ ਕੀਤਾ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਦੇਵ-ਸਦ੍ਰਿਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਮੇਰੀ ਬੇਅਦਬੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕੋਈ ਵੱਡੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਫ਼ਤ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਉਣੀ ਹੈ। ਆਉਣ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਐਸਾ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰਾਂ। ਅੱਜ, ਕਾਸ਼, ਉਸ ਕ੍ਰੋਧਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰਿਆਸਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗਾਵਾਂ ਵਲ ਮੰਦੇ ਭਾਵ ਨਾ ਰੱਖਾਂ।” ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਂ ਦੇ ਸੱਪ ਰਾਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਕਸ਼ਕ ਜਲਦ ਹੀ ਇਸ ਅਤਿ-ਅਸਕਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੈਰਾਗ ਦਿਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਕੇ, ਅਮਰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਵਰਤ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਕ ਲਗਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਤਾ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਭਾਣੇ ਆਏ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਤਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਆਏ: ਅਤ੍ਰਿ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਚ੍ਯਵਨ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਾ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਰਾਮ, ਉਤਥਿਆ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਏਧਮਵਾਹ, ਮੈਧਾਤਿਥਿ, ਦੇਵਲਾ, ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਪਿੱਪਲਾਦ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਔਰਵ, ਕਵਸ਼, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ (ਵਿਆਸ), ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ। ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਅਰੁਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਆਏ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ-ਕੁਲਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨੋ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਦਯਾ ਦਿਖਾਈ। ਰਾਜਵੰਸ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ—ਹਾਏ, ਇਹ ਅਪਵਾਦਯੋਗ ਕੰਮ! ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਵੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੋੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਵਿਜਨਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰਾਗ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਲਗਾਵੀ ਜਲਦੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਰਹੇ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ meanwhile, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਓ। ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤਿ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ (ਗੰਗਾ) ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਡੋਲ ਵੱਜਦੇ। ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹਦਾ ਕੰਮ ਲੋਕ-ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਵਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜ-ਤਖ਼ਤ ਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਫਿਰ ਇਹ ਭਗਵਤ-ਭਗਤ ਸਤੋਪਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਮਧੁ-ਚੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਭ ਪਾਸਿਓਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋਣਾ। ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮ-ਕਲਿਆਣ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਦੀ ਹੀ ਚਰਚਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸੱਚਾ ਕਰਤੱਵ ਕੀ ਹੈ? ਜੋ ਇਸ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ।” ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ, ਅਚਾਨਕ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਘੁੰਮਦੇ, ਕਿਸੇ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਵਿਚ ਪਰਸੰਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਲੱਖਣ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਆਏ। ਉਹ ਸੋਲ੍ਹਾਂਵੇਂ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ, ਹੱਥ, ਰਾਨਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ, ਮੋਢੇ, ਗਲ੍ਹ ਅਤੇ ਗਲ੍ਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਕੋਮਲ ਸਨ; ਅੰਗ ਸੁਚਿੱਤ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ, ਕੰਨ ਉੱਚੀਆਂ ਨੱਕ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ, ਭੌਂਹਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਗੋਲੀ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ, ਨਾਭੀ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾਰ, ਪੇਟ ਮੋਮ ਵਾਂਗ ਮੋੜਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਰਮ, ਕਪੜੇ ਨਹੀਂ, ਵਾਲ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਥੱਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਕਥਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਆਚਰਨ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸੁਚੱਜੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।