ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਹ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਵੰਡਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹੇ ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਮਾਰਨਾ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਕੌਸ਼ਿਕਾ, ਅਰਥਾਤ ਇੰਦਰ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਭਰਾਵੋ, ਡਰੋ ਨਾ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸਾਥੀ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਹੀ ਭਗਤ ਹੋ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਅੰਬ੍ਰਿਓ, ਭਾਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਦੂਰ ਕਰ ਲਈ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਤੀ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ। ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸੱਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਹੋ ਗਏ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਮੈਂ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਕੋਈ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਨਤੀਜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿਰਲੋਭ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਸਚਮੁਚ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਚਾਹੁਣ; ਪਰ ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸੁਆਰਥ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ। ਕੌਣ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਨਰਕ ਤਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਾ-ਆਤਮਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ। ਮੈਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਅਜਾਣ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠਿਆ ਹੈ।" ਸ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦਿਤੀ ਨੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਇੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। "ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਆਖ ਦਿੱਤਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?" ਹੁਣ, ਸੁਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਾ, ਅੰਦਰੋਂ-ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ, "ਹਾਏ! ਮੈਂ ਇਕ ਪਾਪੀ ਵਰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਪਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਿਆਂ ਦੇ ਅਪਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਅਣਹੋਣੀ ਆਉਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਐਸਾ ਨਾ ਕਰਾਂ। ਅੱਜ, ਜੇਕਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰਿਆਸਤ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਮਾੜਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੱਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਣੀ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੱਕਸ਼ਕ ਉਸ ਵਿਆਪਕ ਲਗਾਵਟ ਵਾਲੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਅਰਾਗ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ਵੰਤਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਅਮਰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕੌਣ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁਪਦ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਰਗਾ ਵਿਅਰਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਏ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕ ਆਪ ਹੀ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਆਏ: ਅਤ੍ਰਿ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚਯਵਨ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਾ; ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਰਾਮ, ਉਤਥਿਆ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਏਧਮਵਾਹ। ਫਿਰ, ਮੇਧਾਤਿਥਿ, ਦੇਵਲ, ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਪਿੱਪਲਾਦ; ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਔਰਵ, ਕਵਸ਼, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਦਵੈਪਾਯਨ (ਵਿਆਸ), ਅਤੇ ਪੂਜਨੀਯ ਨਾਰਦ। ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਉਹ ਆਏ, ਅਰੁਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਰਾਜੇ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਨਿਸ਼ਚਾ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਆਖਣ ਲੱਗਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ! ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ। ਰਾਜਵੰਸ਼, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਨਿੰਦਣੀਯ ਕੰਮ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੂਜਾ-ਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਜਾ-ਭਾਵ ਦੁਜਾ-ਭਾਵੀ ਬਚਨ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਲਗਾਵਟ ਨਾਲ ਹੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਵੀ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤੱਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੋਵੇ, ਹੋ ਜਾਵੇ; meanwhile, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਓ। ਮੇਰੀ ਦੁਆ ਹੈ ਕਿ ਮੁੜ ਮੁੜ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਬਣਿਆ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਸਦਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ (ਗੰਗਾ) ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੰਕੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹਦੇ ਕਰਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਵਲੋਂ ਵੀ ਸਲਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮੁਕੁਟ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਫਿਰ ਇਹ ਪਰਮ ਭਗਤ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ, ਮਧੁਚੁਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਪਰਮ ਭਲੇ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੈ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸੱਚਾ ਕਰਤਵ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ।