ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੰਦਰ ਨੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਲੱਭੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨਸੂਬੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਦਿਤੀ ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਵਰਤ ਦੀ ਉਪਵਾਸ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਨਾ ਹੋਈ, ਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ, ਸੁੱਤੀ ਪਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਸ ਮੌਕੇ ਦਾ ਲਾਭ ਲਿਆ। ਉਹ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਜਰ (ਤਿੱਖੀ ਗੱਜ) ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਰੋਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਰੋ ਨਾ ਕਰੋ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਮਾਰਨਾ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?" ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਭੈ ਨਾ ਕਰੋ, ਭਰਾਵੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਦਲ ਹੋ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ।" ਦਿਤੀ ਦਾ ਗਰਭ, ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਵਜਰ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵੱਜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਜੀਵਿਤ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਅਸਤ੍ਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਨਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਦਿਤੀ ਨੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਤੀ ਉਠੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।" "ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਏ? ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਮੌਕਾ ਲਭ ਕੇ, ਮੈਂ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੈਂ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਹੋਰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।" "ਫਿਰ, ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਜੋ ਅਜਿਹਾ ਵਜੂਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਗਿਆਨੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਮੰਗਣ; ਪਰ ਜੋ ਕੇਵਲ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਨਹੀਂ।" "ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਹੋ ਕੇ ਭੌਤਿਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਚੁਣੇਗਾ, ਜੋ ਨਰਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ?" "ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇਸ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਮੈਂ ਬਚਪਨਾ ਅਤੇ ਨੀਚਤਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।" ਸ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਇੰਦਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਲੌਟ ਗਿਆ। "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਜਨਮ ਕਥਾ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ, ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ, ਅਯੋਗ, ਨੀਚ ਵਰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। "ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਸੱਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਵੱਡੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਤਕਲੀਫ਼ ਜਲਦੀ ਆਵੇਗੀ। ਆਉਣ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਆਉਣੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮੁੜ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਾਂ।" "ਅੱਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਭੜਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰਿਆਸਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ; ਮੈਂ, ਦੁਖੀ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਅਜਿਹੇ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਲਿਆਵਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਤਕਸ਼ਕ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਚੰਗਾ ਸਮਝਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਕਸ਼ਕ ਜਲਦੀ ਹੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਰਾਗ ਦਿਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਰਰਥਕਤਾ ਨੂੰ ਤੋਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਮਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ, ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਿਸਚਯ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ-ਪਦ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਮਰਨ ਦਾ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ; ਜ਼ਿਆਦातर, ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਆਪ ਹੀ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤਰੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚਯਵਨ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਾ; ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਰਾਮ, ਉਤਥਿਆ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਅਤੇ ਏਧਮਵਾਹਾ। ਮੈਧਾਤਿਥੀ, ਦੇਵਲਾ, ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਪਿਪਲਾਦ; ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਔਰਵਾ, ਕਵਸ਼ਾ, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਦੁਵੈਪਾਯਨ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਨਾਰਦ। ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਅਰੁਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ; ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਫ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਹਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਣਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਅਫ਼ਸੋਸ, ਅਜਿਹੇ ਨਿੰਦਨਯ ਕਰਤਬ!" "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜੁੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਦੋ-ਜਨਮੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਲਗਾਵਤ ਜਲਦੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਓ।" "ਮੈਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਸ਼੍ਰਿਤ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਲਗਾਵਤ ਪਾਵਾਂ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਸਚਯ ਕਰ ਲਿਆ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ, ਪੱਕੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਲ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਵਿਰਾਏ, ਅਤੇ ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਹਿਆ: "ਇਹ ਕੰਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ।" ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਜ-ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।