ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕੋਪਲੇਂ, ਚਿਕੜ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਹਰਿ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਦਾ ਵ੍ਰਤ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹਿਆ, ਉਸਦੀ ਪਰਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵਕਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿਰਗ ਵਾਂਗ, ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੰਗ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹੀ। ਇੰਦਰ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਘਬਰਾ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਦ ਦਿਤੀ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੈਰ ਨ੍ਹਾਏ ਬਿਨਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ। ਉਸ ਮੌਕੇ ਦਾ ਲਾਭ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਸਦਾ ਮਨ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਰੋਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰੋਓ ਨਾ।" ਜਦ ਉਹ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਮਾਰਨਾ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਤਦ ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਾ ਭਰਾਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸਹਾਇਕ ਹੋ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਹੀ ਭਗਤ ਹੋ।" ਦਿਤੀ ਦਾ ਗਰਭ, ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਵੱਜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਬਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸੀ। ਕੇਵਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਗਭਗ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੁਤ ਬਣ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲਈ, ਅਤੇ ਹਰਿ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਤੀ ਜਦ ਜਾਗੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੇਜੀਲੇ ਸਨ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸੱਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਮੁਰਾਦ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੈਂ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਦਾ ਇਹ ਅਚੰਭਿਤ ਨਤੀਜਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਰਮਪੁਰਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿਃਸਵਾਰਥ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਵੀ ਮੰਗਣ। ਪਰ ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਾਭ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਨਹੀਂ।" "ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਹੋਕੇ, ਵਿਅਕਤੀਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਚੁਣੇਗਾ, ਜੋ ਨਰਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਾਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਆਪਾ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ?" "ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਮੂਰਖ ਤੇ ਨੀਚ ਹਾਂ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਾ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ 'ਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਅਪਵਾਦਯੋਗ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਕੰਮ ਉਸਨੇ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਅਯੋਗਤਾ ਵਰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਮੇਰੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਵਿਪਤਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗੀ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਫਿਰ ਕਦੇ ਮੈਂ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਾਂ।" "ਅੱਜ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰਿਆਸਤ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਐਸਾ ਵਿਕਾਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲਿਆਵਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਤਕਸ਼ਕ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਕਸ਼ਕ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸਦੀ ਲਗਨ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਇਸ ਜਗਤ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਰਰਥਕਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਅਮਰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਦੀ, ਜਿਸਦਾ ਪਾਣੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਫਿਰ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਮੌਤ ਆਉਣ ਤੱਕ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਵਿ਷ਣੁ-ਪਦ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਏ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਉਪਲੱਖ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਤ੍ਰਿ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚ੍ਯਵਨ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਾ, ਫਿਰ ਪਰਾਸਰ, ਗਾਧੀਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ, ਉਤਥਿਆ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਏਧਮਵਾਹ, ਮੈਧਾਤਿਥਿ, ਦੇਵਲ, ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਪਿਪਲਾਦ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਔਰਵ, ਕਵਸ਼, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਅਤੇ ਮਾਨਯੋਗ ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਅਰੁਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਆਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਨੇਹਾ ਦੇਣ ਆਏ ਹੋ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਹਾਏ, ਕਿੰਨੀ ਅਫ਼ਸੋਸ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।" "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਅਰਥਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ, ਜਿਸਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਬੈਠਾ ਹਾਂ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਨਾਲ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ meanwhile ਤੁਸੀਂ ਵਿ਷ਣੁ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਓ।" "ਮੇਰੀ ਅਗਲੀ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਉਚੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ (ਗੰਗਾ) ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।