ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਿਟੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕੋਪਲੇਂ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਡਿਟੀ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ ਕਿ ਇਹ ਵਰਤ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਠੱਗੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਣ ਦੀ ਆੜ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਡਿਟੀ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਦੋਂ ਡਿਟੀ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਭੋਜਨ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਪਰ ਪੈਰ ਧੋਏ ਨਹੀਂ ਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵੱਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਉਸ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਡਿਟੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਜਰ-ਵਿਦਿਊਤ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ‘ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, "ਰੋਵੋ ਨਾ, ਰੋਵੋ ਨਾ।" ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ, "ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?" ਇੰਦਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੌਸ਼ਿਕ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ ਭਰਾਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੋ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੋ।" ਡਿਟੀ ਦਾ ਗਰਭ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿੱਢਣ ‘ਤੇ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਬਚ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਡਿਟੀ ਨੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮਰੁਤ ਬਣੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਡਿਟੀ ਜਦ ਉਠੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ।" "ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਏ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਮੈਨੂੰ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਨਾ ਦੱਸ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੈਂ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ‘ਚ ਵੰਡਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਫੇਰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ‘ਚ ਵੰਡਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।" "ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਅਚੰਭਤ ਨਤੀਜਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ; ਪਰ ਜੋ ਕੇਵਲ ਆਪਣਾ ਹਿਤ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਨਹੀਂ।" "ਕੌਣ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੇ, ਜੋ ਨਰਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ?" "ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ, ਮੈਂ ਬੱਚਾ ਤੇ ਨੀਚ ਹਾਂ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਗਿਆ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਿਟੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਾਪਸ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਾ (ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ) ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਛਤਾਇਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ, "ਹਾਏ! ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਨਿਕੰਮਾ ਵਲਿਆਚਾਰੀ ਵਰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਨਾਦਾਨੀ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਤਕਲੀਫ਼ ਆਉਣੀ ਹੈ। ਆ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਕਰਾਂ।" "ਅੱਜ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰਿਆਸਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਧਨ-ਪੂੰਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਲ ਮੰਦੇ ਭਾਵ ਨਾ ਰੱਖਾਂ।" ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਤਕਸ਼ਕ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਕਸ਼ਕ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰੀ ਆਸਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੈਰਾਗ ਦਿਵਾਏਗਾ। ਫਿਰ, ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਰਰਥਕਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਅਮਰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਦੀ, ਜਿਸਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਵਰਤ ਲਿਆ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਪਦ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ‘ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰੀ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚੇ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਭਾਣੇ ਆਏ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਆਏ: ਅਤ੍ਰਿ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚਯਵਨ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਾ; ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਾਧੀ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਰਾਮ, ਉਤਥਿਆ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਐਧਮਵਾਹ, ਮੈਧਾਤਿਥੀ, ਦੇਵਲ, ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਪਿੱਪਲਾਦ, ਮੈਤਰੇਯ, ਔਰਵ, ਕਵਸ਼, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਦੁਵੈਪਾਇਨ ਅਤੇ ਆਦਰਨੀਯ ਨਾਰਦ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਜਿਹੇ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਅਰੁਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਆਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਉੱਚਕੁਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਥਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਮਨ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ‘ਤੇ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹਾਏ! ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੱਜ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਇਆਵਾਨ ਸਵਭਾਵ ਦਿਖਾਇਆ। ਰਾਜਵੰਸ਼, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹਾਏ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕਰਤੂਤਾਂ!" "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਵਿਚ ਹੀ ਫਸਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੈਰਾਗ ਦਿਵਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਜਾ-ਜਨਮਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ‘ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਮਾਤਾ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹੋ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਓ।" "ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏਆਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਤੇ ਲਗਾਵ ਬਣਿਆ ਰਹੇ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ noble ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਉਥੇ ਸਦਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਨਿਸਚੈ ‘ਚ ਅਡਿੱਗ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਚੌਕੀ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ (ਧਰਤੀ) ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰੀ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।