ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕਸ਼ਿਅਪ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਪੁੰਸਵਨ ਵਰਤ ਲੈਣ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਸੀ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਕਸ਼ਿਅਪ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਹ ਅਟੁੱਟ ਵਰਤ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਭਾਏਗੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਇੰਨ੍ਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਸਕੇਗਾ। ਦਿਤੀ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਇਹ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਤੀ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਇਹ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਿਆ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕਿ ਦਿਤੀ ਦਾ ਭਾਣਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਨੋਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਉਹ ਦਿਤੀ ਦੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਬੜੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਦਰਬਾ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕੋਪਲੇ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦਿਤੀ ਦਾ ਵਰਤ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਣ ਦੀ ਖੁਦ ਚਾਲਾਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੰਗ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਹਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਇਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਦ ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਾ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਜੋ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਯੋਗੀਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਫੇਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਰੋਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, "ਰੋਵੋ ਨਾ।" ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ, "ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਮਾਰਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿਵਾਇਆ, "ਭੈ ਨਾ ਕਰੋ ਭਰਾਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੋ।" ਦਿਤੀ ਦਾ ਭ੍ਰੂਣ, ਭਾਵੇਂ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਵੋ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੁਢਲੇ ਪੁਰਖ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਤਾਂ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੋਰ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹਰਿ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬਣਾਇਆ। ਦਿਤੀ ਜਦ ਜਾਗੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ। ਪਰ ਇਕ ਦੀ ਥਾਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਹੋ ਗਏ ਹਨ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਮੈਨੂੰ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੀਂ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰਾ ਭ੍ਰੂਣ ਮੈਂ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਜਦ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਅਚੰਭਤ ਨਤੀਜਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਿਆਨੀ ਹਨ—even ਜੇ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ। ਪਰ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਾਭ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਨਹੀਂ।" "ਕੌਣ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੇ, ਜੋ ਨਰਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਨਾਦਾਨ ਹਾਂ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਭ੍ਰੂਣ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।" ਸ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਿਆ। "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?" ਫਿਰ ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਾਈ: ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ, "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਅਯੋਗ ਵਰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਦਬ ਨਾ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਟਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਆਉਣੀ ਹੈ, ਆ ਜਾਣ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਤੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਾਂ।" "ਅੱਜ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭੜਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰਿਆਸਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਖਜਾਨਾ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ। ਮੈਂ, ਜੋ ਕਿ ਬਦਕਿਸਮਤ ਹਾਂ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਐਸੇ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਲਿਆਵਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਰਨ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਤਕਸ਼ਕ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਚੰਗਾ, ਹੁਣ ਤਕਸ਼ਕ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਰਰਥਕਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਮਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੌਣ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਪੂਰਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਵਰਤ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਕੇਵਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੋਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਤਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਭਾਣੇ ਆਏ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤਰੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚ੍ਯਵਨ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗੀਰਾ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਾਧੀਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਰਾਮ, ਉਤਥਯ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਏਧਮਵਾਹ, ਮੇਧਾਤਿਥੀ, ਦੇਵਲ, ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਪਿਪਲਾਦ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਔਰਵ, ਕਵਸ਼, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਆਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਏ। ਅਰੁਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹਾਏ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਆਏ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ—ਕਿੰਨਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ!" "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਿ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਰਾਗ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਹ ਜਲਦੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।