ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੇ, ਜਿਸਦੀ ਸਮਝ ਅਜੇ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਿਆ। ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ—even ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗਾਲੀ ਦੇਵੇ, ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਜ਼ਖਮੀ ਕਰੇ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇਵੇ—ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਪਸੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅੰਦਰੋਂ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਅਨਿਆਇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਦੋਹਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਕਦੇ ਦੁੱਖ, ਕਦੇ ਸੁੱਖ—ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਤਮਕ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਜਾਂ ਭਿੱਜੇ ਪੈਰਾਂ, ਜਾਂ ਭਿੱਜੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਾ ਸੋਵੇ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਰੋਟੀ ਨਾ ਖਾਏ, ਨਾ ਨੰਗਾ ਸੁੱਤੇ, ਨਾ ਹੀ ਭੋਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਸੋਵੇ। ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾਓ, ਤੇ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਨਾਸਤਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ; ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸਮਝ ਕੇ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੁੰਸਵਨ ਵਰਤ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਭਾਓ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਠੀਕ ਹੈ,” ਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦਿਤੀ ਦੀ ਮੰਮੀ ਦਾ ਭਾਣਜਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਿਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕੋਪਲੇਂ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਨੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਇਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ, ਉਸਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਆੜ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਹੋ ਕੇ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੈਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਸੁੱਤੀ ਪਈ। ਇਹ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ—ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ—ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗहरी ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਦੋਂ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਰੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰੋਵੋ ਨਾ।” ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਭਰਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?” ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਡਰੋ ਨਾ, ਭਰਾਵੋ! ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ।” ਦਿਤੀ ਦਾ ਅੰਡਾ, ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਭਾਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿੱਥਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸੀ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਪੂਜਾ ਕਰਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਿਤੀ ਨੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ; ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਤੀ ਜਦੋਂ ਉੱਠੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ। ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸੱਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਹੋ ਕੇ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਪੁੱਤ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਮੌਕਾ ਮਿਲੀ, ਮੈਂ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਫੇਰ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕੀਤੀ ਇਹ ਅਚੰਭੀਤ ਘਟਨਾ ਵੇਖੀ, ਤਦ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਐਸਾ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।” “ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਵੀ ਚਾਹੁਣ; ਪਰ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਾਭ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਨਹੀਂ। ਆਖਰ, ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਚੁਣੇਗਾ, ਜੋ ਨਰਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?” “ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਨੀਚ ਹਾਂ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਅੰਡਾ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।” ਸ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?” ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਪਰੀਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ, “ਹਾਏ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਨੀਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਯੋਗ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ।” “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਤਕਲੀਫ਼ ਜਲਦੀ ਆਉਣੀ ਹੈ। ਜੋ ਆਉਣੀ ਹੈ, ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਪਾਪ ਉੱਤੇ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਾਂ।” “ਅੱਜ, ਕਾਸ਼, ਉਕਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰਿਆਸਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਮੰਦਾ ਮਨ ਨਾ ਕਰਾਂ।” ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਮ ਦੇ ਸੱਪ ਰਾਹੀਂ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤਕਸ਼ਕ, ਇਸ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਅਰਾਗ ਦਿਵਾਏਗਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਰਥਕਤਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੋਲ ਲਿਆ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਅਮਰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਦੀ, ਜਿਸਦੇ ਜਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਕੌਣ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਪਦ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਵਰਤ ਲਿਆ, ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ; ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵੰਡਦੇ ਹਨ।