ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਆਰੇ ਜੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਨਰਦੇਵ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦਾ ਸੀ, ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਲੋਕ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ ਭੇਡਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਅੱਜ, ਪਾਪ ਨਿਰੰਤਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗੁਆ ਚੁੱਕਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਗਊਆਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਰਣ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਟੀਆਂ ਹਨ, ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਧਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਅ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਲੋਕ, ਕੁੱਤੇ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਮਿਲावट ਕਰਦੇ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਚ੍ਰਵ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਚਕਵਰਤੀ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ। ਇਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਾ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਝ ਅਧੂਰੀ ਸੀ, ਪਾਪ ਕੀਤਾ; ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹੈ, ਉਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੇ। ਭਗਤ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ, ਧੋਖਾ, ਸ਼ਾਪ, ਗਾਲੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਮਿਲੇ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਸ਼ੇਮਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਲਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁਵੈਤਤਾ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਜਾਂ ਗੀਲੇ ਪੈਰ, ਜਾਂ ਗੀਲੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਾ ਸੋਵੇ; ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਏ, ਨੰਗਾ ਨਾ ਲਵੇ, ਅਤੇ ਉਗਣ ਜਾਂ ਡੁੱਬਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾ ਲਵੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਭ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਊਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਚਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਲਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਭੇਟ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ; ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਇਹ ਅਟੁੱਟ ਪੁੰਸਵਨ ਵਰਤ ਰੱਖੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਦਿਤੀ ਨੇ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ," ਕਹਿ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਬੀਜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨਿਭਾਏ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ-ਮਾਮੀ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਦਰਬ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਅੰਕੁਰ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਨੇ, ਉਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮਕੜੀ ਵਾਂਗ, ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਤੀ ਉਸ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਇਕ ਸ਼ਾਮ, ਦਿਤੀ, ਵਰਤ ਕਰ-ਕਰਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਤਿ-ਭਰਮ ਵਿੱਚ, ਸੋ ਗਈ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਸ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ-ਵਾਂਗ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਦੋਂ ਹਰ ਇਕ ਰੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰੋ ਨਾ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੰਦ੍ਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਕਿਉਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?" ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਭੈ ਨਾ ਕਰੋ, ਭਰਾਵੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਭਾਏ ਹੋਏ ਹੋ।" ਦਿਤੀ ਦਾ ਗਰਭ, ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਭਾਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਧਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਦਿਤੀ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਤੀ ਉਠੀ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਰੀ ਨਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਵਜੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।" "ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੱਤ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਹੋ ਗਏ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ।" ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਨਸ਼ਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਮੌਕਾ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ 'ਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ 'ਤੇ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੈਂ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਵੰਡਿਆ, ਕੋਈ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।" "ਫਿਰ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸਚਰਜੀ ਨਤੀਜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਜੋ ਐਸਾ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚਮੁਚ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਚਾਹੁਣ; ਪਰ ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਨਹੀਂ।" "ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਭੌਤਿਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਚਾਹੇਗਾ, ਜੋ ਨਰਕ ਤਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?" "ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਮੈਂ ਨਾਦਾਨ ਤੇ ਅਧਮ ਹਾਂ। ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਿਆ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ-ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ; ਇੰਦ੍ਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਲੌਟ ਗਿਆ। "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਜਨਮ। ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ, ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਕੰਮ 'ਤੇ ਸੋਚਦਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ 'ਤੇ, ਅਯੋਗਿਆ ਵਾਂਗ, ਪਾਪ ਕੀਤਾ।" "ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਦੇਵ-ਸਦ੍ਰਿਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਤਬਾਹੀ ਜਲਦੀ ਆਵੇਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਆਉਣੀ ਹੈ, ਆ ਜਾਵੇ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਕਰਾਂ।" "ਅੱਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਰਾਜ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ; ਮੈਂ, ਅਭਾਗਾ, ਕਦੇ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਜਾਂ ਗਊਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਐਸਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੌਤ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਮਕ। ਉਹ ਇਹਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸਮਝਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਕਸ਼ਕ ਜਲਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਰਾਗ ਦਿੰਦਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।