ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਬੇਅਕਲ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਜੈਯ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖੀ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਨਰਦੇਵ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਰਥ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਫੇਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਪੇਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਬਿਨਾਂ ਰਾਖੀ ਦੇ ਪੱਲੇ ਪਏ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਭੇੜਾਂ ਗੱਡਰੀਏ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਜ ਪਾਪ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਾਖੀਹੀਣ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਸ਼ਰਾਪ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਚੋਰੀ-ਛਿਨੈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ ਹੜਪ ਰਹੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਮ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਧਾਰਤ ਹਨ, ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਲੋਕ ਧਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਵਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਬ੍ਰਿਹਤਸ਼੍ਰਵ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਵਾਏ। ਇਕ ਮਾਸੂਮ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਅਣਸਿਆਣੇ ਬੱਚੇ ਵਲੋਂ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗਾਲ੍ਹ ਕਰੇ, ਠੱਗੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਬਦਤਮੀਜ਼ੀ ਕਰੇ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਵਾਪਸ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਨਿਆਇਤਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੁਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਨ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾਂ ਨਾ ਸੁੱਤੇ, ਨਾ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ, ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਏ, ਨਾ ਨੰਗਾ ਸੁੱਤੇ, ਨਾ ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਸਮੇਂ ਸੁੱਤੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਮੰਗਲ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਾਈਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ। ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੁੰਸਵਨ ਵਰਤ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਭਾਓ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਹੇਰ-ਦੇਖ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕੋਪਲੇ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਹਰੀ ਨੇ, ਉਸ ਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਿਰਣ ਹਿਰਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰੇ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਤੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਕਾਰਨ, ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਮਾਰੀ ਸੁੱਤ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਰ ਭਾਗ ਰੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਨਾ ਰੋਵੋ।' ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੰਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਕਿਉਂ ਮਾਰਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?' ਕਉਸ਼ਿਕ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਨਾ ਡਰੋ ਭਰਾਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਹੋ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਵਫਾਦਾਰ ਹੋ।' ਦਿਤੀ ਦਾ ਗਰਭ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸੀ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ ਦੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਦਿਤੀ ਨੇ ਲਗਭਗ ਸਾਲ ਭਰ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ; ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਗਏ। ਦਿਤੀ ਜਾਗੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਨਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।' 'ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਏ? ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ।' ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ।' 'ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੈਂ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਹਰ ਇਕ ਹੋਰ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ।' 'ਫਿਰ, ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਨਤੀਜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਐਸਾ ਫਲ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।' 'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿਰਲੋਭ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ; ਪਰ ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਾਭ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਨਹੀਂ।' 'ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਸੰਸਾਰੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਚੁਣੇਗਾ, ਜੋ ਨਰਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?' 'ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇਸ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਬੱਚਾ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹਾਂ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠਿਆ।' ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਤੀ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। 'ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜਨਮ ਸਮੇਤ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?' ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਣੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਇਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਹਾਏ, ਮੈਂ ਅਯੋਗਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਫਤ ਆਉਣੀ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਵੇ, ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਾਂ।' 'ਅੱਜ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭੜਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰਿਆਸਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ, ਇਹ ਦੁਖੀ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗਾਈਆਂ ਵਲ ਬੁਰਾ ਮਨ ਨਾ ਰੱਖਾਂ।