ਆੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਰੁੰਦ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਬੱਚਿਆ, ਤੂੰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਕਿਨੇ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ?" ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਾ-ਹਕ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹਾਏ! ਤੂੰ ਅੱਜ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਭਾਵੇਂ ਤੇਰਾ ਅਪਰਾਧ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੋਈ।" ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਬੇਅਕਲ ਬੱਚੇ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, "ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਨਰਦੇਵ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਣਗੱਲੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਿਨਾ ਰਾਖੇ ਭੇੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਲੋਕ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਅੱਜ ਪਾਪ ਲਗਾਤਾਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਖਾ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦੇ, ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਪਸ਼ੂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜੜੀਆਂ ਹਨ, ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਚਸ਼੍ਰਵ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਚਕਵਰਤੀ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਭਗਵਤ ਭਗਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।" "ਇੱਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੇ।" "ਭਾਵੇਂ ਭਗਵਤ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗਾਲ ਕਰੇ, ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਬਦਤਮੀਜ਼ੀ ਕਰੇ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵਾਪਸੀ ਵਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਗਲ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੁਖ ਜਾਂ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਨਾਹ ਉਦਾਸ ਹੁੰਦੇ, ਨਾਹ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਧੀਆਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, "ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਏ ਬਿਨਾਂ ਸੌਣਾ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਹੀ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਰੋਟੀ ਖਾਣੀ, ਨਾਂ ਨੰਗੇ ਸੌਣਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾਓ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਧਾਰੋ। ਨਾਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਊਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।" "ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬਾਹਦੂਰ ਲੋਕ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਚੜਾਵਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ। ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਪੂੰਸਵਨ ਵਰਤ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਨਿਭਾਏਂ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ।" ਦਿਤੀ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ "ਇਹੋ ਜੇਹਾ ਹੋਵੇ" ਆਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦਿਤੀ ਦੀ ਮਾਮੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕੋਪਲੇਂ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਹਰਿ, ਜੋ ਇਹ ਵਰਤ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਲਝਣੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਣ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਹਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਤੀ ਵਲੋਂ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਖਾਣ ਪੀਤਾ, ਪਰ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਏ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੋਈ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁੱਤ ਗਈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕਦਿਆਂ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਰ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਰੋਣ ਲੱਗਿਆ, ਉਹ ਆਖਦਾ, "ਰੋਓ ਨਹੀਂ।" ਜਦ ਉਹ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ, ਭਰਾਵੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਗਣ ਹੋ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ।" ਦਿਤੀ ਦਾ ਗਰਭ, ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸੀ। ਮੂਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਮਾਨਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਲਗਭਗ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦਿਤੀ ਨੇ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ; ਮਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਤੀ ਉਠੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਵੀ ਸਮੇਤ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਲੱਭ ਸਕਾਂ।" "ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੱਤ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸੱਤ ਭਾਗ ਹੋ ਗਏ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰ।" ਇੰਦਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੈਂ ਸੱਤ ਭਾਗ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।" "ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਨਤੀਜਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੂਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਜੋ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਲੱਭਣ। ਪਰ ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਾਭ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ।" "ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਰਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਆਪਾ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ?" "ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧ ਮਾਫ ਕਰ, ਮੈਂ ਅਜਾਣ ਤੇ ਨੀਚ ਹਾਂ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਜਨਮ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?