ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਉਕਸਾਵੇ ਤੇ, ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸਕ ਪਰੀक्षित ਨੂੰ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਡੱਸ ਲੈਣਾ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਹੱਦਾਂ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੁਣਡਾ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਸੱਪ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਂਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੋਣ ਸੁਣ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ?" ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਣਉਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਪੱਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ।" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਰਾਜੇ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾਦਾਨ ਪੁੱਤਰ। ਉਸ ਦੀ ਅਜੈਯ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਸਭ ਪਾਸਿਓਂ ਸੁਖੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨਰਦੇਵ, ਜੋ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਦੁਨੀਆਂ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰਾਖੀ ਦੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਵਾਲੇ ਬਿਨਾ ਭੇੜਾਂ।" "ਅੱਜ, ਪਾਪ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਾਖੀਹੀਣ ਹੋਏ ਧਨ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਚੋਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਗਾਈਆਂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਹੜਪ ਰਹੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਵੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ 'ਚ ਨਿਭ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਧਨ ਤੇ ਭੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਮਰਾਟ ਬ੍ਰਿਹਤਸ਼੍ਰਵਾ ਹੈ, ਇਕ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸੱਚਾ ਭਗਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਪਕੁਸ਼ਲ ਬੱਚੇ ਵਲੋਂ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਣ।" "ਜੋ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਪਮਾਨ ਕਰੇ, ਠੱਗੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਬਦਸਲੂਕੀ ਕਰੇ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਵਾਪਸੀ ਵਜੋਂ ਕਦੇ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਾਰਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਿਆ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੱਜਣ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੁੰਦ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਚਾਰ ਸਿੱਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬਿਨਾ ਪੈਰ ਧੋਏ ਕਦੇ ਨਾ ਲੰਮ੍ਹਾ ਪੈਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਭਿੱਜੇ ਪੈਰਾਂ ਜਾਂ ਭਿੱਜੇ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਦੂਸਰੇ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਰੋਟੀ ਖਾਣੀ, ਨਾ ਨੰਗੇ ਲੰਮ੍ਹਾ ਪੈਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੋ, ਤੇ ਸਭ ਮੰਗਲ ਨਾਲ, ਨਾਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ; ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸਮਝੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੁੰਸਵਨ ਵਰਤ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਭਾਓ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਵੇਗਾ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ "ਠੀਕ ਹੈ" ਆਖਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਦੀ ਮੰਨਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਹੜੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਪੱਤੇ, ਕੋਪਲੇ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੋੜੀ ਹੋਈ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਮਿਰਗ ਵਾਂਗ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਤੋੜ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪੈਰ ਧੋਏ ਨਹੀਂ ਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਸੁੱਤ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਆਖਿਆ, "ਰੋਓ ਨਹੀਂ।" ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ, "ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਕਿਉਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ, ਭਰਾਵੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਹੀ ਭਗਤ ਹੋ।" ਦਿਤੀ ਦਾ ਭ੍ਰੂਣ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਜਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ। ਜੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਣੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਸਮਾਨਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਲਗਭਗ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦਿਤੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਤੀ ਜਾਗੀ ਅਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ। ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸੱਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਹੋ ਗਏ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰਾ ਭ੍ਰੂਣ ਮੈਂ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੱਤ ਮੁੰਡੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਫੇਰ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵੰਡਿਆ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਇਹ ਅਚੰਭੇਜ ਨਤੀਜਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਪਰਭਾਵ ਹੈ, ਜੋ ਐਸਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਿਆਨੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ; ਪਰ ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸਾ ਨਹੀਂ।" "ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਅਪਣਾ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੇ, ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਰਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?" "ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਬੱਚਾ ਹਾਂ ਤੇ ਛੋਟਾ ਜੀਅ ਹਾਂ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਭ੍ਰੂਣ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠਿਆ।