ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਤਕਸ਼ਕ, ਮੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਲਕੜੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਲੰਘ ਕੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਡਸੇਗਾ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਸੱਪ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਓਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਆੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੋਹਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਮਰੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ?" ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਿਤਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਾਹਕ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੇਰੀ ਗਲਤੀ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।" ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਬੇਸਮਝੇ ਮਨ ਵਾਲੇ; ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਦਭੁੱਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੋਕ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।" "ਜਦੋਂ ਨਰਦੇਵ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਗਨਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾ ਸੰਸਾਰ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਡੀ ਬਿਨਾ ਭੇੜਾਂ।" "ਅੱਜ ਪਾਪ ਨਿਰੰਤਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ-ਹੀਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ; ਵਧਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਹੜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਰਨ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ 'ਚ ਨਿਵਾਂ ਹੈ, ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਲੋਕ ਧਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀ ਸੁਖ 'ਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਕੁੱਤੇ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਰਨਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਚ੍ਛ੍ਰਵਾ ਵੱਡਾ ਚੱਕਰਵਰਤੀ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭਗਵਤ ਭਕਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।" "ਇਕ ਨਾਦਾਨ ਬੱਚੇ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਪਾਪ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੇ।" "ਭਗਵਤ ਭਕਤ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ, ਠੱਗਿਆ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਗਲਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ।" ਪਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਾਰਨ, ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗਲਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਗਲਤੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। "ਇਸ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਸਾਧਾਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਤਪੁਰਸ਼ ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁਵਿਧਾ 'ਚ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਨੀਤੀਆਂ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ: "ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਜਾਂ ਗੀਲੇ ਪੈਰ, ਜਾਂ ਗੀਲੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੇਟਣਾ; ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਨਾ ਨੰਗੇ ਲੇਟਣਾ, ਨਾ ਭੋਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁੱਧ ਰਹੋ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੋ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਨਾਸਤਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।" "ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਉਪਾਸਨਾ ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ, ਭੇਟ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਕਿ ਪਤੀ ਉਸਦੇ ਗਰਭ 'ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੰਸਵਨ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਵਰਤ ਇਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗਾ।" ਦਿਤੀ, ਵੱਡੀ ਨਿਸ਼ਚਯ ਵਾਲੀ, "ਜੋ ਹੋਵੇ," ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਭੜਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ-ਮਾਸੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਦਿਤੀ ਦੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਅੰਕੁਰ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਤੀ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰੀ, ਉਸਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਠੱਗੀ ਰਾਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਪਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਰਤ 'ਚ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਤੀ ਉਸ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਸੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਚਿੰਤਾ 'ਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਇਕ ਸ਼ਾਮ, ਦਿਤੀ, ਵਰਤ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਏ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਾ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਭਾਗ ਦੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ, ਸੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ, ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਲਾਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ-ਰੰਗੀ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਰੋਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਰੋ ਨਾ।" ਜਦ ਉਹ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਇੰਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਕਿਉਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?" ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਭਰਾਵੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸੰਗ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤ ਹਨ।" ਦਿਤੀ ਦਾ ਭ੍ਰੂਣ, ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ। "ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਮਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਲਗਭਗ ਇਕ ਸਾਲ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।" ਇੰਦ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ। ਦਿਤੀ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਇੰਦ੍ਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।" "ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੱਤ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਹੋ ਗਏ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਠੱਗੀ ਨਾ ਕਰ।" ਇੰਦ੍ਰ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਮੌਕਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ 'ਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ 'ਤੇ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰਾ ਭ੍ਰੂਣ ਮੈਂ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੰਡਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਅਦਭੁੱਤ ਨਤੀਜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਾਸਤਵਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਚਾਹੁਣ; ਪਰ ਜੋ ਕੇਵਲ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜੇਹੇ ਨਹੀਂ।" "ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ, ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਇਆਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਚੁਣੇਗਾ, ਜੋ ਨਰਕ ਤਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਘਟਨਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਗਲਤੀ, ਪਛਤਾਵਾ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਇਆ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਅਚੰਭਾ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।