ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਾਏ! ਕਿੰਨਾ ਵਿਅੰਗ ਹੈ ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਲਾਲਚੀ ਭੁੱਖਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਭੋਗ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪ ਖਾ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਰ ਮਾਲਕ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਦਰਬਾਨ ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦੇਣ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਕਿ ਖ਼ਤਰੀ ਜਾਤੀ ਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਿਵੇਂ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਦਰਬਾਨ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਸੀ, ਇਥੋਂ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁਲ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਟਕਸ਼ਕ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕੀਤੀ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਨਾਸਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡੱਸੇਗਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਪਣੀ ਝੋਪੜੀ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ گردਨ 'ਚ ਸੱਪ ਲਪਟਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਂਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਰੁਣ ਸਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ?” ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਇਆ; ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਏ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ! ਤੇਰੀ ਗਲਤੀ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ। ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਅਪਰਿਪੱਕਵ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ! ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਜੈ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ-ਸਮૃੱਧ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਰਥ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਨਰਦੇਵ ਨਾਮਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਰਖਵਾਲੇ ਦੇ ਭੇਡਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਅੱਜ ਪਾਪ ਲਗਾਤਾਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਮਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਖੋਹਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉੱਚਾ ਧਰਮ, ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ 'ਚ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਲੋਕ ਧਨ ਤੇ ਭੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਮਰਾਟ ਬ੍ਰਿਹਚ੍ਰਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਨਾਦਾਨ ਬੱਚੇ ਵਲੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ, ਧੋਖਾ, ਸ਼ਾਪ, ਬਦਤਮੀਜ਼ੀ ਜਾਂ ਹੱਤਿਆ ਵੀ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਵਾਪਸ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਇਆ; ਭਾਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ, ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੁਇਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਪੈਰ ਧੋਏ ਨਾ ਸੁੱਤੋ, ਨਾ ਹੀ ਭਿੱਜੇ ਪੈਰਾਂ ਜਾਂ ਭਿੱਜੇ ਸਿਰ ਨਾਲ; ਨਾ ਹੀ ਦੂਸਰੇ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਰੋਟੀ ਖਾਓ, ਨਾ ਨੰਗੇ ਸੁੱਤੋ, ਨਾ ਹੀ ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਪਾਓ, ਸਭ ਮੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਭੋਗ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ; ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਪੂੰਸਵਨ ਵਰਤ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਭਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਏਗਾ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਠਾਨ ਕੇ, “ਠੀਕ ਹੈ,” ਕਿਹਾ ਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਵੀਰਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦਿਤੀ ਦੀ ਮਾਮੀ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਕੁਸ਼ਾ, ਪੱਤੇ, ਕੋਪਲੇ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਨੇ, ਉਸਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਹਿਰਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖ਼ਾਮੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਇੰਦਰ ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂ। ਇਕ ਸ਼ਾਮ, ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਏ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਦਿਤੀ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁੱਤ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਲਾਭ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਹਰ ਇਕ ਰੋਣ ਲੱਗਿਆ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਗਿਆ, “ਨਾ ਰੋਵੋ।” ਜਦ ਉਹ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, “ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?” ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਨਾ ਡਰੋ, ਭਰਾਵੋ! ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੋ।” ਦਿਤੀ ਦਾ ਗਰਭ, ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ ਦੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਾ ਮਰੇ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ ਦੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਲਗਭਗ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਤੀ ਉਠੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਖਿਆ; ਦੇਵੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਠਹਿਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪੁੱਤ੍ਰ! ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤ੍ਰ ਮਿਲੇ। ਇੱਕ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸੱਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਪੁੱਤ੍ਰ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮਾਂ! ਤੇਰਾ ਮਨਸ਼ਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਮੌਕਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਮੈਂ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੋਏ। ਜਦ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।